ถงชุนซู่ใจหล่นวูบ เรื่องแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเลย!
หรือว่าพวกเขาจะเป็นเหมือนเขา?
ถงชุนซู่แทบจะร้องไห้อีกครั้ง!
พวกเขาเกิดใหม่กันหมดแล้วเหรอ? แล้วพี่สามล่ะ? จะเป็นไปได้ไหมว่าเธอก็...
“ไป! ไปจับชู้กับฉัน!” ถงชุนซู่ตะโกนลั่นด้วยความโมโหร้อนใจ!
ถงต้าหลายสีหน้าไม่น่ามอง “เจ้าสี่! อย่าก่อเรื่องได้ไหม!”
ถงชุนซู่มองเขาด้วยสายตาเย็นชา “ถ้าพ่อยังจะขวางผมอีก พ่อก็ไม่คู่ควรจะเป็นพ่อคน!”
ถงต้าหลายถูกลูกชายขัดขืนต่อหน้าคนอื่น จึงโมโหจนฟาดฝ่ามือใส่เขา!
มุมปากถงชุนซู่มีเลือดซึมจากการถูกตบ “พ่อก็เก่งแต่ทำเป็นฮีโร่กับลูกตัวเองเท่านั้นแหละ”
“วันนี้พ่อจะตีผมให้ตายก็ได้! ต่อให้ต้องคลาน ผมก็จะคลานไปโรงพยาบาลเพื่อเปิดโปงธาตุแท้ของกู้จินเยว่!”
ถงต้าหหลายตะโกนอย่างเดือดดาล “ถงฮว่า! มานี่เดี๋ยวนี้! พูดกับเขาสิ บอกให้เขาเลิกทำอะไรบ้า ๆ!”
หวังฟางผลักถงฮว่าให้เดินเข้ามา ระหว่างทางเธอแอบหยิกถงฮว่าหลายครั้ง
จนสีหน้าเจ็บปวดปรากฏขึ้นบนใบหน้าของถงฮว่า
ถงชุนซู่รีบดึงเธอเข้ามาหา แล้วถลกแขนเสื้อขึ้น ก็เห็นรอยช้ำเขียวเป็นปื้นหลายจุดตรงที่หวังฟางหยิก!
น้ำตาถงชุนซู่ไหลพรากทันที!
“แม่รังแกพี่อีกแล้ว! แม่ตีพี่อีกแล้ว!”
ตอนนี้ถงฮว่ารู้สึกสับสนอยู่บ้าง ในใจมีความคิดยุ่งเหยิงสารพัด
“ฉันไม่เป็นไร...” ยังไงเธอก็ชินแล้ว
ถงชุนซู่สะอื้น “ใครบอกว่าไม่เป็นไร!”
“ผมบอกแล้วว่าอย่ารังแกพี่! อย่ารังแกพี่! แต่แม่ก็ยังจะรังแกพี่ให้ได้!”
“คิดว่าผมไม่กล้าพูดออกมาเหรอ? พี่สามไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพ่อเลย! พ่อเอาลูกสาวของคนอื่นกลับมาแล้วก็ทำร้ายเธอ พ่อมันไม่มีหัวใจ!”