ข่งมี่เสวี่ยมองถงฮว่าด้วยสายตาเยาะเย้ยและดูแคลนอย่างเต็มเปี่ยม ทุกคำพูดล้วนแฝงเจตนาร้ายและท่าทีรอดูเรื่องสนุก
เธอเพิ่งรู้ตัวว่าถงฮว่าไม่ได้อยู่บนเตียงเตา สิ่งที่อยู่บนนั้นเห็นชัดว่าเป็นผ้าห่มที่ม้วนไว้
เมื่อเข้าใจเรื่องทั้งหมด ความโศกแค้นก็พลุ่งพล่านขึ้นในอก ร่างสั่นสะท้านราวกับกำลังร่อนแป้ง
“เธอตั้งใจใช่ไหม?” ข่งมี่เสวี่ยจ้องถงฮว่าด้วยแววตาเคียดแค้น กัดฟันกรอดราวกับอยากขย้ำอีกฝ่ายให้ตายคาปาก
ถงฮว่าเผยรอยยิ้ม สีหน้าคล้ายกำลังเยาะเย้ยและดูแคลนเธอ
“ถ้าเธอจะคิดแบบนั้น ฉันก็จนปัญญา
เอาเข้าจริง ฉันยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าในห้องเกิดอะไรขึ้น”
แววตาข่งมี่เสวี่ยวาวโรจน์ด้วยความอาฆาต จ้องเธอเขม็ง ก่อนโยนความรับผิดชอบและความผิดทั้งหมดให้ถงฮว่า
“เธอรู้อยู่แล้วว่าพวกนั้นจะสั่งสอนเธอ ก็เลยฉวยโอกาสพลิกสถานการณ์ ปล่อยให้พวกเราฆ่ากันเอง แล้วตัวเองก็นั่งรอเก็บผลประโยชน์!”
ถงฮว่าทำเสียงเหมือนไม่รู้อีโหน่อีเหน่ยิ่งกว่าเดิม “พวกนั้นจะสั่งสอนฉันเหรอ? ทำไมต้องสั่งสอนฉันด้วยล่ะ?”
ข่งมี่เสวี่ยถลึงตามองเธอจนแทบถลน อีผู้หญิงคนนี้ เมื่อก่อนก็ไม่ได้เป็นแบบนี้!