“พรืด...” เสียงหัวเราะที่กลั้นไว้ไม่อยู่ดังมาจากเตียงเตาด้านในไม่ไกล
อาจเป็นเพราะรู้ตัวว่าหัวเราะแบบนี้ไม่ดีนัก เธอจึงหัวเราะออกมาครั้งหนึ่งแล้วรีบกลั้นไว้ แต่ผ้าห่มทั้งผืนกลับสั่นระริกอย่างหนัก
ถงฮว่ามองเธอด้วยสีหน้าเรียบเฉย “คนปากเสียมักมีเรื่องเยอะ นี่พูดถึงคุณอยู่ใช่ไหม?
ตามตรรกะที่คุณพูดมา ลำไส้ตรงเชื่อมกับสมองจริง ๆ แค่หายใจก็ทำให้หัวหน้าหวังกับคนอื่นเหม็นจนหนีไปได้แล้ว”
“พรืด... พรืด ๆ!” บนเตาเตามีเสียงพรืด ๆ คล้ายเสียงผายลมดังขึ้นอีกครั้ง
กู้จินเยว่ตื่นเต้นขึ้นมาในใจ ถงฮว่ากำลังช่วยพูดแทนเขาอยู่หรือเปล่า?
วันนี้มีเขาอยู่ทั้งคน คนอื่นอย่าหวังว่าจะรังแกเธอได้แม้แต่เส้นผม!
หนังหน้าของสวี่เยี่ยนสู้ข่งมี่เสวี่ยไม่ได้จริง ๆ ใบหน้าแดงก่ำจนแทบมีเลือดไหลออกมา
“ถงฮว่า เราก็รู้จักกันมานานแล้วนะ
ฉันสวี่เยี่ยนเป็นคนยังไง คุณยังไม่รู้อีกเหรอ? ฉันมีเจตนาร้ายหรือไง?
ไม่มีสักหน่อย ฉันเป็นเยาวชนมีการศึกษาอาวุโสที่อยู่กองผลิตหงหนิวมาถึง 7 ปีแล้ว
ทุกคนในกองผลิตหงหนิวรู้จักฉันดี ฉันไม่ใช่คนไม่ดี
ความสัมพันธ์ของพวกคุณก็พิเศษอยู่แล้ว ฉันก็แค่ไม่อยากให้คนอื่นเอาไปนินทา