ข่งมี่เสวี่ยยังไม่ทันได้พูดเตือนทุกคน จู่ ๆ ก็ถูกใครบางคนฟาดไม้ใส่แผ่นหลังอย่างแรง!
ข่งมี่เสวี่ยร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
พอได้สติก็รีบยกมือปิดปาก กดเสียงต่ำพลางกัดฟันถามอย่างโกรธแค้นว่า “ใครตีฉัน?”
สวี่เยี่ยนถามด้วยความเป็นห่วง “เธอไม่เป็นไรใช่ไหม?”
วินาทีถัดมา สวี่เยี่ยนก็ถูกใครบางคนฟาดไม้ใส่เช่นกัน
เธอเจ็บจนตัวงอ หน้าตาบิดเบี้ยวจนแทบจำไม่ได้
“ใครตีฉัน?”
ไม่ใช่แค่ข่งมี่เสวี่ยกับสวี่เยี่ยนเท่านั้น ต่อจากนั้นคนของสวี่เยี่ยนก็ถูกฟาดด้วยไม้ลับหลังกันถ้วนหน้า
“ใครข่วนหน้าฉัน!”
“แม่งเอ๊ย! ใครกระชากผมฉัน!”
“บ้าเอ๊ย! แกเป็นใครมาหยิกฉัน!”
……
เสียงกรีดร้องดังระงม……
ชุ่ยฮวาที่แกล้งตายหลบอยู่ตรงมุมกำแพงสั่นงันงกอยู่ใต้ผ้าห่ม น่ากลัวเหลือเกิน น่ากลัวจริง ๆ……
เสียงเอะอะในหอก็ทำให้คนอื่น ๆ แตกตื่นตามไปด้วย
“ห้องพวกเธอเป็นอะไรกัน? ดึกดื่นป่านนี้ร้องโหยหวนเหมือนผีสาง! ยังจะให้คนอื่นนอนกันไหม?”
“พวกเธอกำลังตีกันอยู่เหรอ? ฉันเข้าไปดูได้ไหม?”
“เลิกก่อเรื่องได้แล้ว พรุ่งนี้ฉันจะไปรายงานหัวหน้ากลุ่มใหญ่!”
……
ท่ามกลางเสียงตะโกนด่าของคนรอบข้าง เสียงในหอก็ค่อย ๆ เบาลงในที่สุด
ข่งมี่เสวี่ยเพิ่งลุกขึ้นจากพื้น ก็ไม่รู้ว่าใครคว้าผมเธอแล้วเหวี่ยงขึ้นไปบนเตียงเตา!