“ฉันรู้จักเธอมาตั้งแต่เด็ก ๆ แล้ว เขาจะสนิทกับเธอมากกว่าฉันได้ยังไง?”
เซี่ยซ่งเหนียนตอบตรง ๆ ว่า “รู้จักกันนานแปลว่าสนิทกันเหรอ? ไม่เคยได้ยินคำว่าพบกันครั้งแรกก็เหมือนรู้จักกันมานานหรือไง? ฉันกับถงฮว่าเจอกันครั้งแรกก็เข้ากันได้ทันที พอเจอกันอีกที เธอก็กลายเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของฉันไปแล้ว!”
เซี่ยหว่านอวี้ตะลึงงัน!
ถงฮว่าคนนี้มีฝีมือจริง ๆ!
ไม่ใช่แค่ทำให้กู้ซือช่วยพูดแทนเธอได้ แม้แต่พี่ชายของเธอก็ยังถูกดึงไปเป็นพวกแล้ว!
ซางสือเยวียนดึงแขนเซี่ยหว่านอวี้เบา ๆ เป็นเชิงบอกว่าอย่าพูดจายั่วโมโหคนอื่นอีก
พวกเธอมาร่วมงานวันเกิด ไม่ได้มาทะเลาะกับใคร
“กินข้าวได้แล้ว!” ถงฮว่าบอกในตอนนั้น
ทันทีที่เปิดฝาหม้อ กลิ่นหอมเข้มข้นก็ลอยปะทะจมูก!
กลิ่นอาหารหอมฟุ้งไปทั่วครัว
แม้แต่เซี่ยหว่านอวี้ที่ไม่ชอบถงฮว่า ก็ยังอดกลืนน้ำลายเงียบ ๆ ไม่ได้
เมื่อครู่เธอยังหงุดหงิดที่มาช้าไปก้าวหนึ่ง
แต่ตอนนี้กลับดีใจที่มาช้าไปก้าวหนึ่ง ไม่อย่างนั้นถ้าเธอทำอาหารเสร็จก่อน
พอเอามาเทียบกัน เธอคงขายหน้าตายแน่ ๆ ใช่ไหม?
ซางสือเยวียนชมว่า “หอมจังเลย! นี่คืออะไรเหรอ?”
ถงฮว่าตอบว่า “ไก่ปลาเขียดกระโดด!”
พอได้ยิน เซี่ยหว่านอวี้ก็หน้าเปลี่ยนสีเล็กน้อย “คางคกเหรอ? ของแบบนี้กินได้ด้วยเหรอ?”