เซี่ยซ่งเหนียนไม่ทันสังเกตเห็นเหตุการณ์นั้น เขากำลังนับว่าบนโต๊ะข้างเตามีอาหารอยู่กี่อย่าง
ผักกาดขาว เต้าหู้ มะเขือยาว วุ้นเส้น และกระเทียมป่าบนเขา ทั้งหมดล้างทำความสะอาดและหั่นเรียบร้อยแล้ว
ข้าง ๆ ยังมีเนื้อกระต่ายผัดจานใหญ่! เนื้อหมูตุ๋นซีอิ๊วจานใหญ่อีกจาน!
เซี่ยซ่งเหนียนอิจฉาจนตาแดงแล้ว! หึงหวงแล้ว!
ถงฮว่าดูแลลุงกู้ราวกับเป็นลุงแท้ ๆ จริง ๆ สินะ?
ไม่สิ!
เขายังไม่เห็นกู้จินเยว่ หลานแท้ ๆ ที่คิดจะสืบทอดทุกอย่างจากลุงกู้ ดูแลลุงกู้ได้ดีขนาดนี้เลย!
ถงฮว่าปฏิบัติต่อลุงกู้ราวกับเป็นพ่อแท้ ๆ ต่างหาก!
พอนึกถึงเมื่อครู่ว่าเขาลดลำดับอาวุโสของลุงกู้ลงมาได้ ในใจก็รู้สึกสะใจขึ้นมา
ตอนนี้ลุงกู้กับเขาอยู่รุ่นเดียวกัน ต่อไปน้องถงฮว่าก็ต้องปฏิบัติต่อทุกคนอย่างเท่าเทียมกันนะ!
เมื่อเห็นแววตาอิจฉาริษยาของเซี่ยซ่งเหนียน กู้ซือก็เกิดความยินดีลึกลับขึ้นในใจ
แต่ถงฮว่าเตรียมของให้เขามากมายขนาดนี้...คงหมดตัวแล้วละมั้ง?
พอคิดเช่นนี้ กู้ซือก็อดนึกถึงเงินกับคูปองที่เซี่ยซ่งเหนียนมีอยู่ไม่ได้
เอามาใช้ก่อนสักหน่อยแล้วกัน!
“ฉันกินได้ทุกอย่าง ไม่เหมือนเขา ฉันไม่เลือกกินหรอก!” เซี่ยซ่งเหนียนพูดพลางยิ้ม
กู้ซือเหลือบมองเขาอย่างเรียบเฉย ไม่ได้พูดอะไร
ถงฮว่ากลับพูดขึ้นว่า “พี่กู้...” คำเรียกมาถึงริมฝีปากแล้ว แต่เธอก็กลืนมันกลับไป
“พี่...พี่กู้ก็ไม่เลือกกินเหมือนกัน กินได้ทุกอย่าง!”
หน้าเตาเต็มไปด้วยควันลอยอ้อยอิ่ง