เซี่ยหว่านอวี้มองกู้ซืออย่างไม่อยากเชื่อ «คุณจะให้ฉันไปเหรอ?»
กู้ซือมองเธออย่างเย็นชา «ใช่ ฉันขอให้คุณออกไปจากที่นี่!»
เซี่ยหว่านอวี้รู้สึกว่าหัวอื้ออึงไปหมด เลือดคำหนึ่งจุกอยู่ในลำคอ
«คุณจะให้ฉันไปเพราะคนนอกคนเดียวเนี่ยนะ?» เซี่ยหว่านอวี้ชี้ถงฮว่า แล้วชี้ตัวเอง
เธอไม่ยอมรับ!
เซี่ยซ่งเหนียนวางตะเกียบลง แล้วเงียบไป
«กรุณาออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้!» กู้ซือพูดอย่างเด็ดขาด
ซางสือเยวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ผู้ชายคนนี้ไร้มารยาทเกินไปแล้วหรือเปล่า?
ไม่ว่ายังไง หว่านอวี้ก็เป็นเพื่อนเขามาตั้งหลายปี!
พี่ชายของหว่านอวี้ก็เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของเขาด้วย!
ถึงไม่เห็นแก่หน้าเธอ ก็ควรเห็นแก่หน้าพี่ชายเธอบ้างไม่ใช่เหรอ?
เซี่ยซ่งเหนียนมองถงฮว่า หากตอนนี้ยังมีใครหยุดกู้ซือได้
คนนั้นก็มีแต่ถงฮว่า!
ถงฮว่าทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น ใช้ตะเกียบกลางคีบน่องไก่สองชิ้นจากหม้อใส่ชามกู้ซือ
เซี่ยซ่งเหนียน «…»
จู่ ๆ ในใจก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา!
ถ้าเซี่ยหว่านอวี้ไม่ใช่น้องสาวเขา แล้ว…
น่องไก่สักชิ้นจะเป็นของเขาไหม?
พอเห็นว่าพี่ชายไม่ช่วยพูดให้ตัวเอง เซี่ยหว่านอวี้ก็ทั้งอับอายทั้งโมโหจนแทบหายใจไม่ออก รู้สึกเหมือนอกจะระเบิด