ข่งมี่เสวี่ยมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ น้ำตาหยดหนึ่งกลิ้งลงจากดวงตา
ในบรรดาทุกคน
พี่รองอ่อนโยนและรู้จักยับยั้งชั่งใจต่อเธอมากที่สุด
ไม่เคยพูดจารุนแรงกับเธอสักคำ
ความทรงจำหลังจากเธอเกิดใหม่มีมากกว่าความทรงจำก่อนเกิดใหม่อย่างเทียบกันไม่ได้
เธอจึงยอมรับไม่ได้เลยว่าพี่รองซึ่งเคยปฏิบัติต่อเธออย่างอ่อนโยน
จะกลายเป็นผู้ชายปากร้ายแบบที่เห็นอยู่ตรงหน้า
ข่งมี่เสวี่ยทั้งเจ็บปวดทั้งน้อยใจ ทั้งตกตะลึงทั้งอับอายและขุ่นเคือง สีหน้าราวกับผ้าที่ย้อมจนมีสีสันฉูดฉาด
ถงชุนซู่ทนดูต่อไม่ไหว จึงกระแอมสองสามครั้ง เตือนพี่รองว่าอย่าทำเกินไปนัก
เสวี่ยเอ๋อร์อุตส่าห์มาขอโทษ แถมยังเอาซุปไก่มาให้
เขายังไม่พอใจอะไรอีก?
ข่งมี่เสวี่ยกำมือแน่น หางตาและคิ้วเจือความเศร้าสร้อย
“พี่รองพูดแบบนี้ ไม่ทำร้ายจิตใจฉันเหรอคะ?”
“ฉันไม่พูดอะไรแล้ว ขอแค่พี่กินให้อิ่ม ร่างกายแข็งแรง ฉันก็พอใจแล้วค่ะ”
พูดจบ ข่งมี่เสวี่ยก็ตักซุปไก่ให้ถงชุนซู่จนเต็มชามอีกครั้ง
แล้วยังยกน่องไก่ที่เหลือให้อีกข้างด้วย
ถงชุนซู่เห็นแล้วก็ยิ่งชื่นใจ
“พี่รอง ดื่มซุปไก่แล้วยังอุดปากไม่ได้อีกเหรอ?”