แววพึงพอใจวาบผ่านดวงตาของซูเฉวียน “ที่ลูกพูดก็ถูก พ่อคิดผิดไปเอง”
ข่งหลินหลางพูดอย่างโมโห “ไม่มีเรื่องอะไรก็ดีอยู่แล้ว จะคำนวณอะไรนักหนา? ยิ่งคำนวณ ชีวิตก็ยิ่งสั้น!”
“ดวงของฮว่าฮว่าดีจะตาย ไม่ต้องคำนวณหรอก”
ซูเฉวียนพยักหน้า ไม่ได้โต้แย้ง ก่อนจะยกน้ำที่ลูกสาวรินให้ขึ้นดื่มจนหมด
ถงฮว่ายังชงมอลต์สกัดอีกแก้วให้เขาดื่ม
พอเห็นว่าลูกสาวเป็นห่วง เขาก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดในใจ
ชาติที่แล้วเขาคงไม่ได้ตามหาสองแม่ลูกจนเจอสินะ?
ไม่อย่างนั้นเขาจะปล่อยให้พวกเธอต้องเผชิญเรื่องเลวร้ายได้อย่างไร?
ลูกสาวของเขาจะตายอย่างน่าอนาถได้อย่างไร...
หลังดื่มหมด ซูเฉวียนยิ่งคิดก็ยิ่ง... ออกแรงบีบจนแก้วแตกคามือ
“แก้วใบนี้คุณภาพไม่ค่อยดี ไว้พ่อจะเอาใบที่ดีกว่านี้มาให้”
ถงฮว่ามองเขาลึก ๆ ก่อนเปลี่ยนแก้วให้เป็นแก้วเคลือบ
ซูเฉวียน “...”
“ฮว่าฮว่า มานั่งก่อน พ่อมีเรื่องอยากคุยด้วย”
ตอนนี้ซูเฉวียนรักลูกสาวจนแทบอยากอมไว้ในปาก ประคองไว้ในมือ
ถงฮว่ารู้สึกทำตัวไม่ถูกอยู่บ้าง
จากสายตาของพ่อแท้ ๆ เธอราวกับมองเห็นลางว่าตัวเองใกล้จะหมดอายุขัย
หรือที่จริงพ่อเพิ่งคำนวณอะไรออกมาได้?
อนาคตของเธอไม่ดีหรือไง?
ข่งหลินหลางเห็นพ่อลูกกำลังคุยกัน จึงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเดินเข้าครัวไป