“ตอนที่ยายของเธอเสีย เธอได้ตกลงเรื่องหมั้นหมายระหว่างฉันกับตระกูลซูไว้กับย่าของเธอ
ตอนฉันอายุ 18 ปี ย่าของเธอก็หมั้นฉันกับซูฉี่
ซูเหย่เป็นพี่ใหญ่ ส่วนซูฉี่เป็นพี่รอง
ตั้งแต่เด็ก ซูเหย่ก็ไม่ตั้งใจเรียน ไม่เอาการเอางาน เอาแต่ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยทั้งวัน ชกต่อย สูบบุหรี่ ดื่มเหล้า สามวันดีสี่วันก็โดนพ่อเขาอบรมเสียที
ส่วนซูฉี่กลับตรงกันข้าม เขามีพรสวรรค์โดดเด่น ฉลาดและใฝ่เรียน นิสัยอ่อนโยนเอาใจใส่ กตัญญูรู้ความ ทั้งยังสุขุมเป็นผู้ใหญ่
ไม่ใช่แค่พ่อแม่จะให้ความสำคัญกับเขาที่บ้าน ครูที่โรงเรียนก็ชอบเขา เพื่อนร่วมชั้นก็ชอบเขาเหมือนกัน
เมื่อเทียบกันแล้ว เขากลับดูเป็นพี่ใหญ่มากกว่าเสียอีก คอยช่วยซูเหย่เก็บกวาดเรื่องวุ่นวายอยู่ตลอด”
พอข่งหลินหลางพูดถึงตรงนี้ น้ำตาก็เอ่อขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
“ย่าของเธอยกฉันให้ซูฉี่”
“แต่คนที่ฉันชอบคือ...ซูเหย่” ข่งหลินหลางพูดอย่างเจ็บปวด น้ำตาหยดลงมา
ถงฮว่าถามออกมาอย่างอดไม่ได้ “แล้วเขาล่ะ เขาชอบคุณไหม”
ข่งหลินหลางคลอไปด้วยน้ำตา “ก่อนที่ย่าของเธอจะมาหาฉัน เธอไปหาพวกเขาก่อน ถามว่าใครยินดีแต่งงานกับฉัน”
“ตอนนั้นฉันไปหาพวกเขา แล้วได้ยินซูฉี่บอกว่าเขายินดี ส่วนซูเหย่ไม่ได้พูดอะไรเลย
เพราะอย่างนั้น ตอนย่าของเธอถามว่าฉันยินดีแต่งกับซูฉี่ไหม ฉันถึงตอบตกลง”