“เหมือน...เหมือนตอนเธอยังสาวเลย” ถงฮว่ามองดูรูปถ่ายอย่างละเอียดอยู่นาน
“ถ้าเป็นเธอจริง ๆ เธอคงไม่ได้ชื่อข่งหลินหลาง แต่ชื่อไป๋หลิน”
ถูหย่าลี่ยื่นซองเอกสารให้ถงฮว่า “กินข้าวเสร็จแล้วค่อยดูนะ”
พอได้ยินแบบนั้น ถงฮว่าก็กินเร็วกว่าปกติ
เมื่อกินเสร็จ เธอก็เปิดดูเอกสารในซอง
สายตาหยุดอยู่ตรงข้อความที่ระบุว่า ซูเหย่ ลูกชายคนโตของตระกูลซู เสียชีวิตจากอุบัติเหตุทางรถยนต์
ข่งมี่เสวี่ยบอกว่าพ่อของเธอแซ่ซู
ข่งหลินหลางก็บอกว่าพ่อของเธอเสียชีวิตแล้ว
ซูเหย่ที่กล่าวถึงในนี้ จะเป็นพ่อของเธอหรือเปล่า?
แต่คู่หมั้นของไป๋หลินคือซูฉี่ น้องชายของซูเหย่
ผ่านไปครู่ใหญ่ ถงฮว่าถึงได้เข้าใจ เธอดึงสติกลับมาได้ในที่สุด
“แม่ได้เอกสารพวกนี้มาจากไหนคะ?”
ถูหย่าลี่ชี้ไปทางห้องทำงานของหวังไกุ้เหริน “มีคนฝากเรื่องนี้ไว้กับเขาไม่ใช่แค่คนเดียว ได้ยินว่าทองคำของหอเฮยหลงมีมูลค่ามหาศาล ใคร ๆ ก็อยากได้ทั้งนั้น”
ถงฮว่ารู้สึกคอแห้งผาก หากเป็นอย่างนั้นจริง เธอคงพอเข้าใจแล้วว่าทำไมข่งหลินหลางถึงตาย
ชาติกำเนิดของข่งมี่เสวี่ย บวกกับทองคำของตระกูลซู คงเป็นความจริงเบื้องหลังอุบัติเหตุทางรถยนต์ของข่งหลินหลางสินะ?