ข่งหลินหลางพูดอย่างกลัดกลุ้มว่า “คนรู้จักของฉัน วงสังคมของฉัน ซูฉี่รู้จักดีหมด
ต่อให้เขาไม่รู้ ตระกูลซูก็สืบหาได้ไม่ยาก เพราะอย่างนั้นฉันถึง... ไปหาหวังฟาง”
ความจริงพิสูจน์แล้วว่าเธอคิดไม่ผิด คนตระกูลซูตามหาตัวเธอจากบรรดาเพื่อนร่วมชั้นและเพื่อนฝูงจนทั่ว
แม้แต่บ้านของอาจารย์ที่สนิทสนมกัน พวกเขายังส่งคนไปเฝ้า แต่ก็ยังหาเธอไม่พบ
คนตระกูลซูคาดไม่ถึงว่าเธอจะไปพึ่งพาคนที่เคยทำงานรับใช้ในบ้าน
ถงฮว่าถามว่า “ตอนนั้นคุณรู้สึกดีกับหวังฟางหรือคะ?”
ข่งหลินหลางก้มหน้าลง “ฉันไม่มีทางเลือกแล้ว”
แววตาถงฮว่าเต็มไปด้วยความครุ่นคิด “ตอนนี้ฉันก็ยังไม่แน่ใจว่าหวังฟางบอกน้องชายเรื่องสลับตัวเด็กหรือยัง”
เรื่องนี้ข่งหลินหลางมั่นใจอยู่บ้าง “เธอไม่พูดแน่นอน”
ถงฮว่ามองเธออย่างประหลาดใจ
ข่งหลินหลางยืดหลังขึ้นเล็กน้อย “คนที่ใกล้ชิดที่สุดและห่างเหินที่สุดก็คือสามีภรรยา พี่น้องต่อให้สนิทกันแค่ไหน ก็ยังมีเส้นกั้นอยู่ชั้นหนึ่ง
หวังฟางเคยบอกฉันว่าเธอเกลียดน้องสะใภ้ที่สุด
เธอบอกว่าน้องสะใภ้หยิ่งยโส ดูถูกเธอ แถมยังเห็นเธอเป็นคนต่ำต้อย
น้องชายของเธอเล่าเรื่องน่าอับอายบางอย่างในวัยสาวของเธอให้น้องสะใภ้ฟังหมด