กู้ซือตกลง
ในความคิดของเขา แค่ถามให้แน่ชัดว่าอีกฝ่ายแต่งงานหรือยัง ปัญหาก็จะคลี่คลายได้
ตอนกู้ซือไปถึง ถงฮว่าก็ออกไปเอาหมูผัดหม้อร้อนอีกแล้ว
“สหาย สวัสดีครับ” กู้ซือเอ่ยทัก
ถูหย่าลี่มองกู้ซืออย่างประหลาดใจ ก่อนจะจำได้ว่าเขาเป็นใคร
เลขานุการฝ่ายบริหารของเทศบาลเมือง?
ถูหย่าลี่คิดว่าอีกฝ่ายจำเธอได้ จึงถามว่า “มีธุระอะไรหรือคะ?”
แม้เธอแทบไม่เคยปรากฏตัวพร้อมกับหวังไกุ้เหริน แต่ก็ไม่แปลกที่ใครบางคนจะรู้จักเธอ
กู้ซือกระแอม “สหาย ขอถามหน่อยครับว่าคุณแต่งงานหรือยัง...”
ถงฮว่าถือหมูผัดหม้อร้อนกลับมา ยังไม่ทันได้ดีใจที่เห็นกู้ซือ ก็ได้ยินเขาถามแม่ของเธอว่าแต่งงานหรือยัง
ถงฮว่าทำหน้าไม่ถูก “...”
กู้ซือเห็นถงฮว่าเช่นกัน ด้วยความสุขุมของเขา แม้แต่ตอนนี้ก็ยังอดรู้สึกกระอักกระอ่วนจนหนังศีรษะชาไม่ได้
ถูหย่าลี่ขมวดคิ้ว พลันเข้าใจว่าอีกฝ่ายไม่ได้จำได้ว่าเธอเป็นใคร
“เลขากู้ คุณรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?”
“เธอเป็นแม่ฉันค่ะ” ถงฮว่าเดินเข้ามาวางจานลง
ใบหน้าหล่อเหลาของกู้ซือขึงตึงจนถึงขีดสุด แต่ก็ยังปกปิดความกระอักกระอ่วนไว้ไม่มิด “ผมอธิบายได้ครับ”
ถงฮว่ามองเขาด้วยสีหน้าเรียบเฉย นี่มันทำให้เธอประหลาดใจจริง ๆ!
กู้ซือลุกขึ้นเรียกช่างเทคนิคที่อยู่ทางนั้นเข้ามา