หวังฟางตั้งตัวไม่ทันอยู่บ้าง “ตระกูลซู?”
“ก็ตระกูลที่พี่เคยไปทำงานรับใช้เมื่อหลายปีก่อนไง” หวังไกุ้เหรินอธิบายให้ชัดขึ้น
สีหน้าหวังฟางดูไม่สู้ดี “พูดถึงเรื่องนั้นขึ้นมาทำไม?”
หวังฟางไม่อยากเอ่ยถึงเรื่องในตอนนั้นเลยแม้แต่น้อย
เธอเป็นถึงภรรยารองผู้อำนวยการโรงงาน
เธอเป็นพี่สาวคนโตของรัฐมนตรีคณะกรรมการกิจการความคิด
ถ้าคนอื่นรู้ว่าเธอเคยเป็นคนรับใช้ คอยทำงานให้คนอื่น จะฟังดูแย่แค่ไหน?
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าคนที่เธอคอยดูแลรับใช้ในตอนนั้นคือข่งหลินหลาง นังสารเลวนั่น!
ลึก ๆ ในใจหวังฟางอยากเผาอดีตช่วงนั้นให้มอดไหม้ไปจนหมดสิ้น
แววตาของหวังไกุ้เหรินมืดครึ้ม “ข่งหลินหลางคือลูกบุญธรรมตระกูลซู ไป๋หลินใช่ไหม?”
หวังฟางไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้ แต่พอเป็นน้องชายของเธอกลับจงใจหยิบมาพูด
สีหน้าเธอย่ำแย่ยิ่งกว่าเดิม น้ำเสียงเชือดเฉือน “แกไปสนิทกับนังสารเลวนั่นตั้งแต่เมื่อไหร่?”
เรื่องที่ข่งหลินหลางเป็นไป๋หลิน ลูกบุญธรรมของตระกูลซู หวังฟางไม่เคยบอกใครเลย
น้องชายของเธอรู้จักไป๋หลิน ก็ต้องเป็นข่งหลินหลางที่พูดออกมาเองแน่
ตัวตนในฐานะคนตระกูลนายทุนแบบนี้ หลายปีมานี้ข่งหลินหลางไม่กล้าเอ่ยถึงแม้แต่คำเดียว