ถงฮว่าเห็นเขาไม่ขยับ แถมยังไม่ตอบสนอง ก็เริ่มร้อนใจ
หรือเขาจะไม่เอาจริง ๆ?
เธอเตรียมมาตั้งนานแล้วนะ!
“ของพวกนี้ฉันซื้อด้วยคูปองกับเงินที่คุณให้มา คุณ...”
ถงฮว่าพูดต่อไม่ออกทันทีที่สบเข้ากับดวงตาคู่สวยร้อนแรงลุ่มลึกของกู้ซือ
“เอาไปสิ!” ถงฮว่าทำทีเป็นปกติ
กู้ซือเปลี่ยนมาสวมรองเท้าที่อุ่นจนร้อนระอุ กับเสื้อคลุมทหารที่อุ่นฟู
แม้แต่หมวกกับถุงมือ เธอก็อังไฟเตรียมไว้อย่างดี
สีหน้าของกู้ซือยังคงเป็นปกติ มีเพียงใบหูที่แดงจัดจนร้อนผ่าวเท่านั้นที่เผยความเขินอายในใจออกมา
ถงฮว่าเสนอจะช่วยเอาของไปส่งที่รถให้กู้ซือ
แต่กู้ซือปฏิเสธ
ข้อแรก ข้างนอกหนาวเกินไป
ข้อสอง ตอนเขามาไม่อยากให้คนอื่นในหมู่บ้านรู้ตัว จึงจอดรถไว้ค่อนข้างไกล
หลังออกจากกองผลิตหงหนิว กู้ซือเดินต่ออีก 10 นาทีกว่าจะถึงรถ
ร่างกายหนาวจนแข็งทื่อ แต่กู้ซือกลับประหลาดใจที่ไม่รู้สึกหนาวเท่าไร
ท่ามกลางค่ำคืนหิมะโปรยอันเงียบสงัด กู้ซือนั่งลงในรถ มือจับพวงมาลัย พลางคิดถึงเรื่องเมื่อครู่อีกครั้ง ก่อนอดยกมือขึ้นปิดใบหน้าครึ่งบนไว้ไม่ได้
แต่รอยยิ้มที่ห้ามไม่อยู่ก็ยังเล็ดลอดออกมาจากซอกนิ้ว