ถงชุนซู่ไม่เข้าใจ “เธอไม่ชอบมี่เสวี่ยแล้วจริง ๆ เหรอ?”
กู้จินเยว่แค่นเสียง “ฉันไม่เคยชอบเธอเลยสักนิด”
ถงชุนซู่ไม่เชื่อ พูดอย่างดูแคลนว่า “เมื่อก่อนนายดีกับมี่เสวี่ยมากกว่าถงฮว่าตั้งเยอะ”
แต่เขาไม่เหมือนกัน
คนแรกที่เขาชอบตั้งแต่เด็กจนโตคือมี่เสวี่ย
เขาไม่มีทางทำตัวเหมือนกู้จินเยว่ที่กินอยู่ในชาม แต่ยังมองในหม้อหรอก
กู้จินเยว่ขมวดคิ้ว “เพราะเธอเป็นเพื่อนของถงฮว่า แถมยังเป็นโรคหัวใจ สภาพครอบครัวก็ไม่ดี ฉันถึงได้ดูแลเธอมากหน่อย”
ถงชุนซู่เบ้ปาก “ตอนนี้นายดูแลเขาจนกลายเป็นเมียนายแล้ว พอใจหรือยัง?”
กู้จินเยว่โมโห “นายฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไง? ฉันกับข่งมี่เสวี่ยไม่มีความสัมพันธ์อะไรกันทั้งนั้น!”
ถงฮว่าไม่เชื่อเขา คนอื่น ๆ ก็ไม่เชื่อเขาเหมือนกัน!
ถงชุนซู่มองเขาเย็นชา “ลองไปถามใครก็ตามที่รู้จักนายดูสิว่าข่งมี่เสวี่ยเป็นอะไรกับนาย
ทุกคนจะบอกนายว่า ข่งมี่เสวี่ยเป็นเมียนาย”
กู้จินเยว่ทั้งโมโหทั้งอับอาย “นาย...”
ถงชุนซู่เปลี่ยนสีหน้าทันที “เมื่อกี้นายยังบอกว่าจะชดเชยเงินอั่งเปาให้ฉันไม่ใช่เหรอ?”
กู้จินเยว่แทบอยากเตะเขาสักที ยังจะเอาเงินอั่งเปาอีก!
ถงชุนซู่ตามกู้จินเยว่ที่เดินหัวเสียกลับไปยังจุดพักเยาวชนมีการศึกษา
ช่วงวันปีใหม่ บ้านไหนมีญาติสนิทก็ต้องไปเยี่ยมเยียนกัน
แม่เซี่ยเตรียมของสำหรับไปอวยพรปีใหม่ให้เซี่ยซ่งเหนียนไว้ตั้งนานแล้ว
ไม่ใช่ให้ไปเยี่ยมญาติอวยพรปีใหม่ แต่ให้เซี่ยซ่งเหนียนไปอวยพรปีใหม่ถงฮว่า