กู้จินเยว่ยืนนิ่งงัน ราวกับถูกฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ
ถึงอย่างไรก็เป็นหลานชายแท้ ๆ คุณปู่กู้จึงเกลี้ยกล่อมว่า “ไม่อย่างนั้นลองสอบอีกครั้งไหม?”
กู้จินเยว่กำหมัดแน่น ใบหน้าเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว
คุณปู่กู้ปลอบเขา “ปู่บอกพ่อของเธอแล้วว่าเธอเป็นลูกชายแท้ ๆ ของเขา เขาโมโหจนกระอักเลือดเลย”
แม้พ่อจะโมโหจนกระอักเลือด แต่เขาก็ยังเรียนมหาวิทยาลัยต่อไม่ได้ ทว่าอย่างน้อยในใจก็รู้สึกดีขึ้นมาบ้าง
เขาไม่เชื่อแม่! ไม่เชื่อพ่อ! ถึงได้มีวันนี้!
คุณปู่กู้มองเขาด้วยความหนักใจ ก่อนลูบผมเบา ๆ “จินเยว่ ปู่คงอยู่ได้อีกไม่กี่วันแล้ว”
“พ่อแม่ของเธออยู่ในคุกกันหมด พี่สาวทั้งสามคนก็หย่ากันแล้ว ต่อไปเธอต้องเป็นคนคอยปกป้องพวกเธอ”
“ตอนนี้ปู่ยังอยู่ ยังช่วยพวกเธอได้ คอยหนุนหลังให้ได้...”
“ถ้าปู่ไม่อยู่แล้ว เธอจะทำยังไง? พวกเธอจะทำยังไง?”
“ถ้าปู่ไม่อยู่แล้ว เธอก่อเรื่องอีก ไปหาเรื่องอาเล็กของเธออีก...”
“ถึงตอนนั้นก็ไม่มีใครช่วยพูดให้เธอแล้ว เธอจะทำยังไง?”
แววตาของกู้จินเยว่ฉายความตื่นตระหนก!
จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่า ในความฝัน ปู่เสียชีวิตในปีนี้!
ถ้าไม่มีปู่ ชาติก่อนเขาไม่ได้ไปหาเรื่องอาเล็ก อาเล็กก็ไม่เคยสนใจเขา!
ชาตินี้ถ้าปู่ไม่อยู่แล้ว เขายังไปยั่วโมโหอาเล็กอีก อาเล็กคงไม่ปรานีเขาแน่!
ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาขาดสะบั้นไปตั้งแต่ตอนที่แม่เกือบทำให้อาเล็กตายแล้ว
แถมแม่ยังยุยงให้ซ่านเริ่นวางเพลิงอีก
ครอบครัวของเขากับอาเล็กไม่เหลือแม้แต่ความเกรงใจต่อกันแล้ว