ครั้งนี้เซี่ยหว่านอวี้ได้รับบทเรียนอย่างหนัก และในที่สุดก็เลิกคิดถึงกู้ซือเสียที
เธอกลัวจริง ๆ ว่าหากมีครั้งหน้าอีก จะต้องตายด้วยน้ำมือซูฮว่า
หลังจากอาการดีขึ้นจนพอลุกจากเตียงได้ เซี่ยหว่านอวี้ก็โทรศัพท์กลับบ้านจากโรงพยาบาล
คนที่รับสายไม่ใช่แม่ของเธอ แต่เป็นป้าอู๋
ทันทีที่ได้ยินเสียงของป้าอู๋ เซี่ยหว่านอวี้ก็รู้สึกกระอักกระอ่วนและอับอาย รีบวางสายไปทันที
ตอนนั้นเองเซี่ยหว่านอวี้ถึงได้เสียใจ ว่าทำไมตอนนั้นถึงเอาเงินของป้าอู๋ไป
ต่อมาเธอโทรไปอีกสองครั้ง
ทางบ้านตระกูลเซี่ยก็ยังเป็นป้าอู๋ที่รับสาย
เซี่ยหว่านอวี้ยิ่งรู้สึกน้อยใจ ครั้งนี้เธอไม่ได้วางสายอีก
“ฉันขอคุยกับแม่ค่ะ”
ป้าอู๋ชะงักไป เสียงจากปลายสายฟังดูพร่าเล็กน้อย อีกฝ่ายยังเสียงแหบด้วย “หว่านอวี้ใช่ไหม?”
พอได้ยินน้ำเสียงห่วงใยจากปลายสาย เซี่ยหว่านอวี้ก็กัดริมฝีปากแน่น อับอายจนแทบอยากขุดพื้นรองเท้าให้ทะลุ
“ป้าอู๋... หนูขอโทษค่ะ” เซี่ยหว่านอวี้กัดฟันเอ่ยออกมา
ป้าอู๋รู้ว่าเธอกำลังพูดถึงอะไร จึงถอนหายใจ “หว่านอวี้ แม่ของเธอคืนเงินให้ป้าแล้วนะ
ตอนนี้อยู่ข้างนอกเป็นยังไงบ้าง? แม่เป็นห่วงเธอมาก...”
น้ำตาและความน้อยใจที่เซี่ยหว่านอวี้อดกลั้นมาตลอดหลายวันพังทลายลงทันทีเมื่อได้ยินคำพูดของอีกฝ่าย
“แม่... แม่... โกรธ... โกรธมากไหมคะ...”
เซี่ยหว่านอวี้สะอื้นเอ่ยคำพูดขาด ๆ หาย ๆ
เมื่อป้าอู๋เห็นแม่ของเซี่ยหว่านอวี้เดินเข้ามา ก็พยายามยื่นโทรศัพท์ให้เธอ