จนถึงตอนนี้ เซี่ยหว่านอวี้ก็ยังไม่เห็นคนที่ตามจีบเธอมาสักที
ซางสือเยวียนอยู่เป็นเพื่อนเธอ รอจนถึงตอนนี้ หนาวจนเท้าเจ็บไปหมดแล้ว
“หว่านอวี้ เรากลับกันก่อนเถอะ ตอนนี้หิมะตกแล้ว”
เซี่ยหว่านอวี้เงยหน้ามองเธอ สีหน้าไม่น่าดู “ฉันถามหน่อย ระหว่างฉันกับถงฮว่า ใครสวยกว่ากัน?”
ซางสือเยวียนตอบว่า “ก็สวยกันคนละแบบ แต่เธอเป็นแค่เยาวชนมีการศึกษาที่ลงชนบท ไปทำไร่ทำนา
แต่เธอไม่เหมือนกันนะ เธอเป็นตัวชูโรงของคณะศิลปะการแสดงเชียวนะ!”
เซี่ยหว่านอวี้เข้าใจความหมายแล้ว ซางสือเยวียนไม่ได้บอกว่าเธอสวย เท่ากับว่าถงฮวาสวยกว่าเธออย่างนั้นหรือ?
“เธอเห็นถงฮว่าเหมือนคนทำไร่ทำนาไหมล่ะ?”
ซางสือเยวียนถึงกับพูดไม่ออก พอนึกถึงแก้มขาวผ่องของถงฮว่าแล้ว เธอก็ดูไม่ออกจริง ๆ ว่าอีกฝ่ายเป็นเยาวชนมีการศึกษา
“บางทีอาจเป็นเพราะกู้ซือหางานดี ๆ ให้เธอหรือเปล่า?”
ใจของเซี่ยหว่านอวี้จมวูบ “หลานชายของกู้ซือยังทำไร่ทำนาอยู่ชนบทแท้ ๆ เขาไม่ช่วยหลานตัวเอง แต่กลับช่วยคนนอก...”
เซี่ยหว่านอวี้ยังจำสภาพของกู้จินเยว่ครั้งก่อนได้ชัดเจน ผอมจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม