ถูหย่าลี่รีบวางงานในมือลง แล้วสำรวจถงฮว่าตั้งแต่หัวจรดเท้า
“เธอตบลูกหรือเปล่า? ตบตรงไหน?”
ถงฮว่ารู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง เพราะเธอก็ด่าอีกฝ่ายว่าเป็นสัตว์เดรัจฉานแก่เหมือนกัน
“เขาด่าหนูว่าเป็นเด็กสารเลว แล้วยังจะตบหน้าหนูด้วย”
ถูหย่าลี่ไม่เก็บของต่อแล้ว เธอหยิบกระเป๋าใบหนึ่ง ก่อนจะเข้าไปในครัวแล้วกลับออกมา
“อยู่บ้านทำกับข้าวนะ รอแม่กลับมากินมื้อกลางวัน!”
ถงฮว่ามองอย่างงุนงง “แม่จะไปไหนคะ?”
ถูหย่าลี่ยิ้มพลางบอกเธอ “แม่จะไปเยี่ยมญาติ”
ถงฮว่า “……”
ถูหย่าลี่กำชับให้เธออยู่บ้านทำกับข้าวดี ๆ
ถงฮว่าจะวางใจได้อย่างไร เธอจึงแอบตามไปเงียบ ๆ
ถูหย่าลี่ไปที่บ้านตระกูลถง
แม่กวนนั่งอยู่ในลานบ้าน กำลังอบรมหวังฟาง บอกให้เลิกคิดอู้ แล้วบ่ายนี้ก็ไปทำงานที่โรงงานได้แล้ว
ตราบใดที่หวังฟางอยู่บ้าน แม่กวนก็ไม่ปล่อยให้เธออยู่ว่าง
ซักเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ก็ซักผ้าม่านต่อ
ตอนนี้หวังฟางนั่งอยู่หน้าอ่างใบใหญ่ ขยี้ผ้าม่านไปพลาง ทนฟังคำด่าไปพลาง
พอแม่กวนเห็นถูหย่าลี่ยืนอยู่ตรงประตูด้วยสีหน้าไม่เป็นมิตร ก็รู้สึกทันทีว่าอีกฝ่ายคงไม่ได้มาดี
ถงฮว่าเพิ่งกลับไป ถูหย่าลี่ก็มาถึง จะบอกว่าทั้งสองเรื่องไม่เกี่ยวข้องกันก็คงยาก