ชื่อเสียงของถงต้าหลายในโรงงานเริ่มดีขึ้นแล้ว
แต่หวังฟางกลับไม่เหมือนกัน เธออัดอั้นใจอยู่ในโรงงาน แถมยังต้องทำงานอีก
พอกลับถึงบ้านก็ยังถูกยายแก่ใกล้ลงโลงกลั่นแกล้ง ต้องทำทั้งกับข้าวทั้งซักผ้า ทำเสร็จถึงจะได้นอน
แต่เช้าตรู่ หวังฟางก็ต้องลุกมาทำอาหารเช้า พอทำเสร็จก็รีบไปทำงาน
ทุกวันหวังฟางได้แต่คอยนับวันไปเรื่อย ๆ
หวังให้ยายแก่ใกล้ลงโลงรีบกลับบ้านเกิดเสียที
ถงต้าหลายได้ลิ้มรสความหวานแล้ว จึงขอร้องแม่กวนซ้ำแล้วซ้ำเล่าให้อยู่ต่ออีกสักพัก
เขาพบว่าตั้งแต่ป้าญาติผู้ใหญ่ย้ายมาอยู่ด้วย ชีวิตของเขาก็ดีขึ้นมาก
ไม่ว่าจะเรื่องครอบครัวหรืองาน ทุกอย่างล้วนกำลังมุ่งไปในทิศทางที่ดี
เขาคิดไว้แล้วว่า ต่อให้ให้กวนต้าเหลยกับคนอื่นกลับไปก่อน เขาก็จะขอให้ป้าญาติผู้ใหญ่อยู่ต่ออีกสักพัก
ถงฮว่าฟังป้าญาติผู้ใหญ่เล่าถึงหวังฟางด้วยสีหน้าประหลาดใจ
ตื่นแต่เช้ามาทำกับข้าวให้ทั้งบ้านงั้นเหรอ?
ทำเสร็จแล้วค่อยไปทำงาน?
เลิกงานกลับบ้านมายังต้องทำกับข้าวซักผ้าอีก?
ทำงานบ้านเสร็จถึงจะได้นอน?
ในโรงงานยังถูกถงต้าหลายเหยียบขึ้นไปอีก?
คนที่ป้าญาติผู้ใหญ่พูดถึงคือหวังฟางจริง ๆ เหรอ?
ถงฮว่าถามว่า “เธอยอมด้วยเหรอ? ไม่ใช่ว่าเอาแต่น้องชายมาอ้างอยู่เรื่อยหรือไง?”
แม่กวนตอบว่า “ไม่ยอมแล้วจะทำยังไงล่ะ? จับจุดอ่อนของเธอไว้ เธอก็ต้องยอมทำตาม”
ถงฮว่าถามต่อว่า “ถ้าเธอกลับไปฟ้อง แล้วน้องชายเธอเข้ามายุ่งล่ะ?”