แม่กวนพูดว่า “ถูกยกให้คนอื่นเลี้ยงก็ดีเหมือนกัน พ่อแม่ของเธอน่ะไม่มีใครเป็นคนดีสักคน”
กวนต้าเหลยพูดว่า “แล้วน้าชายของเธอจะเป็นคนดีได้หรือไง?”
ตอนนั้นกวนต้าเหลยถึงกับคุกเข่าก้มกราบหวังฟางเพื่อแม่ของเขา
สามครั้ง แลกกับเงินสามหยวนที่หวังฟางโยนให้
ถ้าไม่ใช่เพราะที่บ้านยังมีน้องชายกับแม่อยู่ เขาคงไม่กัดฟันก้มเก็บธนบัตรใบละหนึ่งหยวนทั้งสามใบขึ้นมาทีละใบแบบนั้น
ในสายตากวนต้าเหลย น้องชายของหวังฟางก็คงมีนิสัยไม่ต่างจากหวังฟางนัก
จู่ ๆ แม่กวนก็นึกขึ้นมาได้ “เมื่อหลายปีก่อน ฉันให้ต้าเหลยโอนเงิน 30 หยวนไปให้เธอ... พ่อแม่เธอให้เงินหรือเปล่า?”
ในยุคนั้น การเดินทางไกลไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งตอนพวกเขาเพิ่งมาตั้งหลักปักฐานทางเหนือ ทุกอย่างก็ยังต้องปรับตัวอีกมาก
ในเวลาอันสั้น พวกเขาไปเมืองหลวงไม่ได้ จึงทำได้แค่โอนเงินให้ตระกูลถงไปก่อน
ชาติก่อนถงฮว่าไม่เคยรู้เรื่องนี้ และตอนนี้ก็ยังไม่รู้เช่นกัน
เธอส่ายหน้า ชาติก่อนเงิน 30 หยวนนี้เธอไม่ได้รับ ตอนนี้ก็ยังเหมือนเดิม
“ไม่เป็นไร ป้าทวดจะชดเชยให้!” หลังจากยืนยันความเป็นญาติกันแล้ว ท่าทีที่แม่กวนมีต่อถงฮว่าก็เปลี่ยนไป
เธอไม่คิดจะเอาเปรียบถงฮว่าอีก พอเห็นว่าถงฮว่าชอบกินข้าวกล่องบนรถไฟ ก็ยอมควักเงินตัวเองเลี้ยงข้าวกล่องเธอ