หวังฟางไม่เชื่อหรอกว่ายัยเด็กสารเลวนี่จะยอมยกเลิกงานแต่ง ไม่แต่งกับกู้จินเยว่จริง ๆ
คนงานทอผ้าธรรมดาคนหนึ่งได้แต่งงานกับลูกชายผู้จัดการโรงงาน!
เป็นเรื่องดีที่ต่อให้เผาธูปบูชาบรรพบุรุษแปดชั่วคนก็ยังไม่ได้มาโดยง่าย!
เธอไม่เชื่อหรอกว่าถงฮว่าจะยอมทิ้งโอกาสนี้!
“ดี! เธอบอกว่าจะยกเลิกงานแต่ง งั้นก็ยกเลิก!
ออกไปบอกญาติ ๆ ให้ชัดเจนด้วยตัวเอง!
บอกว่าเธอไม่แต่งแล้ว!
บอกว่างานแต่งนี้ยกเลิกแล้ว!”
หวังฟางชี้ไปยังญาติ ๆ ที่รอร่วมงานเลี้ยงอยู่ด้านนอก แววตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและดูแคลน ราวกับมั่นใจว่าถงฮว่าไม่กล้าออกไป
ถงฮว่าลุกขึ้นทันที แล้วเดินไปทางประตูใหญ่
ถงต้าหลายขมวดคิ้วแน่น พอถงฮว่าเปิดประตู เขาก็ดึงเธอกลับมาอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนพูดว่า
“เธอเล่นพอหรือยัง?”
ถงฮว่าตอบเสียงเรียบ “ฉันเล่นอะไร?”
หวังฟางชี้ไปที่ประตู โกรธจนหน้าแดง พูดจาไม่เลือกคำว่า
“ปล่อยให้มันไปสิ! ถ้าวันนี้มันไม่ยกเลิกงานแต่ง มันก็เป็นแค่อีเด็กสารเลวชั้นต่ำ!”
ระหว่างที่ถงต้าหลายกำลังลังเล ถงฮว่าก็ผลักประตูเปิดแล้วเดินออกไป ตะโกนเสียงดังว่า
“คุณปู่ คุณย่า คุณลุง คุณป้า พี่ชายพี่สาวทุกคน!
วันนี้เจ้าบ่าวไม่มา ตระกูลกู้ดูถูกตระกูลถง ไม่แม้แต่จะให้คำชี้แจงสักคำ
เรื่องแต่งงานครั้งนี้ พ่อแม่ให้ฉันตัดสินใจเอง ฉันขอยกเลิก!”
ตอนที่หวังฟางกับถงต้าหลายตามออกมา ถงฮว่าก็พูดทุกอย่างที่ควรพูดและไม่ควรพูดจบไปแล้ว
ถงต้าหลายเงื้อมือใหญ่ราวกับพัดจะตบถงฮว่า “แกมันสารเลว แกบ้าไปแล้วหรือไง? งานแต่งนี่ใช่ว่าแกจะยกเลิกก็ยกเลิกได้หรือ?”
ถงฮว่าย่อตัวลง หลบได้หวุดหวิด ถงต้าหลายจึงเหวี่ยงตามแรงจนหมุนคว้างไป 360 องศา~
ทั้งที่บรรยากาศควรเคร่งเครียดแท้ ๆ แต่ทุกคนกลับหัวเราะครืนขึ้นมา
ถงต้าหลายทั้งอับอายทั้งโกรธ ตะคอกว่า “ถงฮว่า!”
ถงฮว่าแคะหู “พ่อคะ เมื่อกี้แม่พูดอะไร พ่อแก่จนไม่ได้ยินหรือไง?
แม่บอกว่าถ้าวันนี้หนูไม่ยกเลิกงานแต่ง หนูก็เป็น...อีเด็กสารเลวชั้นต่ำ!”
คำว่า “ชั้นต่ำ” กับ “อีเด็กสารเลว” ถงฮว่าพูดชัดถ้อยชัดคำ
แม่แท้ ๆ คนไหนจะใช้คำหยาบแบบนี้ด่าลูกสาวแท้ ๆ ของตัวเองกัน?
ใบหน้าถงต้าหลายแดงก่ำจนเกือบม่วง เขานึกปฏิเสธไม่ทัน จึงแก้ตัวว่า “แม่เธอแค่พูดส่ง ๆ อย่าไปถือเป็นจริงเป็นจัง”
ถงต้าหลายส่งสายตาให้หวังฟาง รีบไปกล่อมถงฮว่า อย่าปล่อยให้เธอขายหน้าต่อหน้าญาติและเพื่อนฝูงไปมากกว่านี้
หวังฟางมองถงฮว่าด้วยสีหน้าเย็นชาและบึ้งตึง แต่กลับไม่ยอมพูดอะไรสักคำ
เธอยังคงมั่นใจว่าถงฮว่าไม่ยอมทิ้งงานแต่งครั้งนี้ และตัดใจกู้จินเยว่ไม่ลง
ข่งหลินหลาง แม่ของข่งมี่เสวี่ย เห็นท่าว่าเรื่องจะบานปลาย จึงรีบออกมาช่วยไกล่เกลี่ย
“ฮว่าฮว่า จินเยว่คงมีธุระอะไรสักอย่างถึงได้มาช้า ไว้เขามาแล้วค่อยจัดการเขาให้ดี ให้บทเรียนเขาสักหน่อยนะ”
สีหน้าถงต้าหลายผ่อนคลายลง เขาเสริมว่า “ใช่ เดี๋ยวฉันให้คนสักสองสามคนไปรับเขา”
ถงฮว่ามีสีหน้าเรียบเฉย เธอรู้ดีว่าตอนนี้กู้จินเยว่ยังเฝ้าข่งมี่เสวี่ยอยู่ที่โรงพยาบาล เขามาไม่ได้หรอก
การแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ ตามปกติแล้วผู้ใหญ่เป็นคนตัดสินใจ
คำพูดไม่กี่คำของถงฮว่าในฐานะคนรุ่นหลัง ไม่มีใครในงานสักกี่คนคิดว่าเธอพูดจริง
ก่อนหน้านี้ยังมีคนไม่น้อยนินทากันเพราะเจ้าบ่าวไม่มาสักที แต่พอถงฮว่าพูดออกไป ทุกคนก็เลิกซุบซิบ
ข่งหลินหลางจูงถงฮว่าเข้าไปในบ้าน เธอชอบถงฮว่าที่เชื่อฟังและว่านอนสอนง่ายมาตั้งแต่เด็ก พอเห็นอีกฝ่ายเสียใจและโมโห เธอก็พลอยปวดใจไปด้วย “ฮว่าฮว่า อย่าโกรธเลย รออีกหน่อยเจ้าบ่าวก็มาแล้ว”
ถงฮว่ามองข่งหลินหลางที่มีใบหน้างดงาม อ่อนโยน ใจเธอซับซ้อนยิ่งนัก ผู้หญิงคนนี้คือแม่แท้ ๆ ของเธอ
สองครอบครัวสนิทสนมกันเพราะหวังฟางกับข่งหลินหลางเป็นทั้งเพื่อนร่วมชั้นและเพื่อนกัน
ถึงหวังฟางจะไม่ไปแจ้งความเรื่องข่งหลินหลางกับถงต้าหลายลักลอบเป็นชู้ เพราะเห็นแก่อนาคตของลูก ๆ หลายคนของเธอ
แต่ถ้าความสัมพันธ์นี้ถูกเปิดโปง คำนินทาของคนอื่นก็ยังบีบให้ข่งหลินหลางตายได้อยู่ดี
“ของขวัญแต่งงานที่ฉันเตรียมให้ ลองดูสิว่าชอบไหม?” ข่งหลินหลางหยิบของขวัญออกมาเพื่อทำให้เธออารมณ์ดี
ของขวัญที่ข่งหลินหลางเตรียมไว้คือตุ๊กตาผ้าคู่รักหนึ่งคู่ที่เธอเย็บด้วยมือ เหมาะจะเป็นของขวัญแต่งงานพอดี
ดวงตาของตุ๊กตาผู้หญิงทำจากกระดุมสีดำสนิทสองเม็ด มีประกายคล้ายโลหะ กระดุมแบบนี้ในตลาดตอนนี้มีไม่มากนัก
ถงฮว่ารับของขวัญมา สายตาพลันถูก “ดวงตา” ของตุ๊กตาผ้าดึงดูด
ชาติก่อนของขวัญชิ้นนี้ของข่งหลินหลางถูกแม่ถงทำหายไปโดยไม่ตั้งใจ ตอนนี้ถงฮว่าไม่มีอารมณ์จะคิดว่าเป็นความตั้งใจหรือไม่ สิ่งที่เธอต้องการคือกระดุมที่ใช้ทำเป็นดวงตาบนตุ๊กตาผ้า
ข่งมี่เสวี่ยเคยอวดเธอว่าเพราะกระดุมสองเม็ดนี้... เธอถึงได้กลายเป็นผู้มีพระคุณของกู้ซือ อาของกู้จินเยว่!
ตอนนั้นถงฮว่าไม่ได้คิดอะไรมาก ข่งมี่เสวี่ยเป็นเพื่อนของเธอ อีกฝ่ายมีที่พึ่งในตระกูลกู้ เธอก็ยินดีด้วย
แม้พ่อของกู้จะเป็นผู้จัดการโรงงานทอผ้า แต่เมื่อเทียบกับกู้ซือที่ทำงานการเมืองแล้ว ก็ยังห่างกันราวฟ้ากับเหว
ถ้าถามว่าหลังจากถงฮว่าเกิดใหม่แล้ว เธอหวาดระแวงใครที่สุดในแผนแก้แค้น คนนั้นก็คือกู้ซืออย่างไม่ต้องสงสัย
ชาตินี้ หากอยากแก้แค้น เธอจะปล่อยให้ข่งมี่เสวี่ยมีต้นไม้ใหญ่ให้พึ่งพาไม่ได้เด็ดขาด!
แววตาถงฮว่าพลันสว่างวาบ ไม่ว่าจะเป็นเพราะตัวของขวัญเอง หรือประโยชน์ของกระดุมสองเม็ดนี้
“ขอบคุณค่ะคุณน้าข่ง หนูชอบมาก”
ถงฮว่ามีหน้าตางดงาม ดวงตาเรียวยาว แก้มอมชมพู ริมฝีปากแดงฟันขาว ดูว่านอนสอนง่ายอย่างยิ่ง เวลายิ้มก็เหมือนแสงแดดอุ่น ๆ ทำให้คนมองแล้วอดเอ็นดูไม่ได้
พอเห็นถงฮว่าชอบ ข่งหลินหลางก็พลอยดีใจไปด้วย
ก่อนหน้านี้เธอเคยให้ตุ๊กตาผ้าคล้ายกัน แต่หวังฟางก็ส่งคืนทุกครั้ง โดยอ้างว่ากลัวถงฮว่าจะมัวแต่เล่นจนเสียการเสียงาน
แม้ข่งหลินหลางจะไม่เข้าใจวิธีสอนลูกของหวังฟาง แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าถงฮว่าถูกสอนมาอย่างดี ทั้งฉลาด รู้ความ เชื่อฟังและกตัญญู
ไม่เหมือนลูกสาวของเธอเอง มี่เสวี่ยดูเหมือนว่านอนสอนง่าย แต่จริง ๆ ดื้อกว่าใคร แถมนิสัยยังแปลกอยู่บ้าง
บางครั้งเธอก็ไม่รู้เลยว่าลูกสาวกำลังคิดอะไรอยู่!
อย่างวันนี้เป็นวันแต่งงานของถงฮว่า เธอเป็นเพื่อนสนิทของถงฮว่าแท้ ๆ แต่ไม่รู้ว่าไปไหน จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เห็นตัว
ข่งหลินหลางจึงได้แต่ช่วยแก้ต่างแทนลูกสาวสักหน่อย
“วันนี้มี่เสวี่ยสุขภาพไม่ค่อยดี พออาการดีขึ้นแล้วต้องมาแน่”
ข่งมี่เสวี่ยเป็นโรคหัวใจแต่กำเนิด คนรู้จักเธอแทบทุกคนรู้ว่าเธอสุขภาพไม่ดีและบอบบางมาก
ถงฮว่ารู้ว่าข่งหลินหลางกำลังหาข้ออ้างให้ข่งมี่เสวี่ยที่ขาดงานวันนี้ เธอยิ้มอย่างสุภาพ แต่ไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับอาการของข่งมี่เสวี่ย
ข่งหลินหลางรู้สึกประหลาดใจอยู่เล็กน้อย ถงฮว่าวันนี้ดูเหมือนจะต่างจากปกติไปบ้าง
ปกติเวลาเธอพูดว่ามี่เสวี่ยสุขภาพไม่ดี ในฐานะเพื่อนสนิทของมี่เสวี่ย ถงฮว่าคงต้องเป็นห่วงและถามไถ่อีกหลายคำ
แต่ตอนนี้ ถงฮว่าไม่ถามไถ่มี่เสวี่ยสักคำ...
เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงในพริบตา
ถงต้าหลายให้คนออกไปรับอยู่นาน พวกเขาเดินไปไกลเกือบครึ่งลี้แล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของคนตระกูลกู้
เสียงวิพากษ์วิจารณ์จากด้านนอกเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง