ข่งหลินหลางเองก็อดสงสัยไม่ได้ มาสายขนาดนี้ หรือว่าทางตระกูลกู้จะเกิดเรื่องอะไรขึ้นจริง ๆ?
ถึงจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น ก็น่าจะส่งใครมาบอกทางตระกูลถงสักคำไม่ใช่หรือ?
พอมองถงฮว่าที่นั่งเงียบสงบเรียบร้อย ข่งหลินหลางก็เริ่มนั่งไม่ติด “ฉันออกไปดูข้างนอกหน่อย เผื่อพวกเขามาถึงแล้ว”
ถงฮว่าพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง
ข่งหลินหลางรู้สึกแปลกใจขึ้นมาอีกครั้ง ปฏิกิริยาของถงฮว่าดูราวกับรู้อยู่ก่อนแล้วอย่างนั้นหรือ?
หลังข่งหลินหลางออกไป ถงฮว่าก็เดินไปลงกลอนประตู ขณะหันกลับมาเธอก็เผลอเหยียบโดนของบางอย่าง
ก้มลงมองก็เห็นว่าเป็นลูกปัดหินเม็ดหนึ่ง สีหม่น ๆ ขนาดเท่าเล็บหัวแม่มือ
ดูแล้วไม่เห็นจะมีราคาอะไร ถึงขั้นถ้าทิ้งไว้กลางถนนใหญ่ก็คงไม่มีใครเก็บ
แต่ถงฮว่าจำมันได้ ชาติก่อนช่วงฤดูร้อน เธอเคยเห็นของสิ่งนี้อยู่บนคอข่งมี่เสวี่ย
หวังฟางเคยหัวเราะเยาะข่งหลินหลางลับหลังว่า จนกรอบจนเสียงดังกรุ๊งกริ๊ง
ถึงกับให้ลูกสาวเอาลูกปัดหินมาใส่คอเป็นของสืบทอดประจำตระกูล ไม่กลัวขายหน้าบ้างหรือไง
ต่อมาหวังฟางซื้อจี้หยกให้ข่งมี่เสวี่ย หลังจากนั้นก็ไม่เห็นข่งมี่เสวี่ยสวมของที่อ้างว่าเป็นสมบัติสืบทอดของตระกูลข่งอีกเลย
ถงฮว่าเก็บมันใส่กระเป๋า สมบัติสืบทอดของตระกูลข่งงั้นหรือ? ไม่ว่าจะเป็นของล้ำค่าหรือไม่ แทนที่จะปล่อยให้ข่งมี่เสวี่ยได้ไปทีหลัง สู้เธอเก็บไว้เองตอนนี้ดีกว่า
ญาติมิตรของตระกูลถงต่างก็ท้องหิวมาร่วมงานเลี้ยงมงคล
ตอนนี้เลยเวลาเริ่มงานเลี้ยงมาสองสามชั่วโมงแล้ว ทุกคนหิวจนไส้แทบขาด
เด็กบางคนถึงกับร้องไห้จ้าเพราะหิว
ถงต้าหลายเป็นคนที่มีหน้ามีตาที่สุดในหมู่ญาติพี่น้อง ไม่อย่างนั้นคงมีคนบ่นกันระงมไปนานแล้ว
ถงต้าหลายทั้งอับอายทั้งโมโห ทำได้เพียงสั่งให้เริ่มงานเลี้ยงก่อน ให้ทุกคนกินกันไป
เมื่อคนที่ไปตระกูลกู้กลับมา ถงต้าหลายถึงได้รู้ว่า แม้แต่ทางตระกูลกู้เองก็ไม่รู้ว่ากู้จินเยว่ไปอยู่ที่ไหน
บางคนยังคิดว่าเขาเปลี่ยนใจ เลยหนีงานแต่งไปแล้ว
สีหน้าถงต้าหลายเดี๋ยวซีดเดี๋ยวแดง มองถงฮว่าที่เดินออกมาจากในบ้านด้วยแววตาดุดัน
เพราะยัยเด็กเวรคนนี้แท้ ๆ วันนี้เขาถึงต้องขายหน้าต่อหน้าญาติมิตรขนาดนี้!
กู้จินเยว่หนีงานแต่งจริง ๆ ในวันนี้!
ลูกสาวของถงต้าหลายถูกผู้ชายทิ้งในวันแต่งงาน!
“บอกที่อยู่เพื่อนของเขามาให้หมด ฉันจะให้คนไปตามหา!” ถงต้าหลายกัดฟันพูด
ถงฮว่าตอบเสียงเรียบ “ฉันไม่รู้”
ถงต้าหลายเบิกตาโต “แกพูดว่าอะไรนะ?”
ถงฮว่าเลิกคิ้ว “ฉันบอกว่าฉันไม่รู้!”
ถึงตอนนี้แล้วยังดื้อดึง ไม่รู้จักอะไรควรไม่ควร ต้องสั่งสอนเสียบ้าง! ถงต้าหลายยกมือขึ้นจะตบเธอ!
ถงฮว่าทำท่าป้องกันตัวไปพลาง เยาะเย้ยไปพลาง “คนที่หนีงานแต่งไม่ใช่ฉันสักหน่อย ถ้าแน่จริงก็ช่วยลูกสาวตัวเองเอาคืนสิ ไปทุบตระกูลกู้ที่ทำให้ลูกสาวพ่อเสียใจ!”
ถงต้าหลายยังไม่ทันได้ตบ ก็ถูกถงฮว่าทำให้โมโหจนหน้าแดงคอขึ้น
เขากล้าไปทุบบ้านหัวหน้าโรงงานกู้หรือ?
เขายังอยากทำงานเป็นหัวหน้าห้องเครื่องต่อหรือเปล่า?
ฝ่ามือใหญ่ฟาดลงมาทันที!
ถงฮว่าหลบพลางตะโกนขึ้นว่า “ไม่แน่ว่าเขาอาจประสบอุบัติเหตุระหว่างทาง โดนรถชนตายไปแล้วก็ได้!
หรือไม่ก็ประพฤติตัวไม่เหมาะสม หนีตามคนอื่นไปแล้ว!
เรื่องพวกนี้เป็นความผิดฉันหรือไง?
ฉันต้องเอาเขาผูกไว้กับขอบกางเกงหรือไง?
ความผิดเดียวของฉันคือไม่มีพ่อเป็นหัวหน้าโรงงาน!
ไม่มีใครช่วยฉันเอาคืน!”
ถงต้าหลายทั้งอับอายทั้งโมโห “แกหุบปากเดี๋ยวนี้! ยังอยากเป็นลูกสาวหัวหน้าโรงงานอีกหรือ ดูตัวเองด้วยว่าคู่ควรหรือเปล่า!”
ถงฮว่าปัดป้องซ้ายทีขวาที พลางพยักหน้า “ฉันไม่คู่ควรจริง ๆ!”
คนรอบข้างมีเสียงหัวเราะหลุดออกมา
ถงต้าหลายถึงเพิ่งรู้ตัวว่ายัยเด็กเวรกำลังพูดว่าเขาไม่คู่ควรเป็นหัวหน้าโรงงาน โกรธจนหน้าเขียว
หวังฟางทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ จู่ ๆ ก็เข้ามาขวางหน้าถงฮว่า ปิดทางหนีของเธอไว้
ถงต้าหลายดีใจอยู่ในใจ ความโกรธที่สะสมมานานพุ่งปะทุออกมาราวกับภูเขาไฟระเบิด เขาฟาดฝ่ามือใส่อย่างแรง!
ถงฮว่าตอบสนองไว เธอย่อตัวลงกับพื้นอย่างคล่องแคล่ว!
“เพี๊ยะ!”
เสียงตบดังสนั่น!
ใบหน้าครึ่งซีกของหวังฟางชาจนไร้ความรู้สึก ฟันซี่หนึ่งยังถูกตบกระเด็นออกมา!
ถงต้าหลายลนลานทันที ด้วยความโมโหสุดขีด เขายกเท้าเตะถงฮว่า
ถงฮว่าไม่สนใจว่าจะดูน่าเกลียดหรือไม่ เธอกลิ้งตัวลงพื้น หลบเท้าเหม็น ๆ ของถงต้าหลายไปได้อย่างหวุดหวิด
คนหนุ่มสาวรอบข้างพากันหัวเราะครืนอีกครั้ง!
ก่อนหน้านี้ทำไมพวกเขาถึงไม่รู้ว่าถงฮวาน้องสาวกล้าพูดกล้าทำ แถมยังสนุกขนาดนี้!
หวังฟางถูกตบจนหัวอื้อ ฟันหลุดไปซี่หนึ่ง ใบหน้าครึ่งซีกบวมเป่ง แม้แต่พูดยังไม่ชัด
เธอกำหมัดแน่น ความเกลียดชังเอ่อล้นอยู่ในดวงตา ทั้งหมดเป็นเพราะนังเด็กสารเลวถงฮว่าคนนี้!
ทางตระกูลกู้กำลังวุ่นวายอย่างหนัก ส่วนอีกด้านหนึ่งที่โรงพยาบาล กู้จินเยว่ซึ่งฟุบอยู่ข้างเตียงคนไข้ก็ตื่นขึ้นมา
เขายืดเส้นยืดสายแล้วลุกขึ้น ทันใดนั้นก็เห็นว่าท้องฟ้าด้านนอกมืดแล้ว…
สีหน้าเขาเปลี่ยนไปทันที วันนี้เป็นวันแต่งงานของเขากับถงฮว่า แต่เขากลับติดอยู่ที่โรงพยาบาลมาจนถึงตอนนี้
“พี่กู้จะไปไหนคะ?” ข่งมี่เสวี่ยตื่นขึ้นมาบนเตียงคนไข้ มองเขาด้วยสีหน้าอ่อนแอน่าสงสาร
กู้จินเยว่ขมวดคิ้ว “วันนี้เป็นวันแต่งงานของพี่กับถงฮว่า”
ข่งมี่เสวี่ยเพิ่งนึกขึ้นได้ น้ำตาคลอวนอยู่ในดวงตา ยิ่งทำให้เธอดูน่าสงสารจับใจ
“โทษฉันเอง ถ้าไม่ใช่เพราะฉันกำเริบ พี่กู้ก็คงไม่ต้องเสียเวลาจนพลาดงานแต่ง…”
พูดถึงตรงนี้ ลมหายใจของข่งมี่เสวี่ยพลันถี่กระชั้นขึ้น แต่เธอยังคงมองกู้จินเยว่ด้วยสีหน้าสำนึกผิด แล้วฝืนพูดว่า
“พี่กู้…รีบไป…รีบไปหาเจี่ยฮว่าชี้แจงเถอะค่ะ…”
ข่งมี่เสวี่ยเป็นแบบนี้ กู้จินเยว่จะวางใจจากไปได้อย่างไร เขารีบไปตามหมอกับพยาบาลมาช่วยเธอ
ส่วนตัวเขานั้น เขาก้มดูนาฬิกาข้อมือ ไม่คิดเลยว่าแค่เผลอหลับไปแป๊บเดียวจะตื่นมาอีกทีก็หกโมงแล้ว
เมื่อเห็นข่งมี่เสวี่ยที่ไม่มีใครคอยดูแลอยู่ข้าง ๆ เขากลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไป จึงเลือกอยู่ดูแลเธอต่อ
ตอนนี้ต่อให้รีบกลับไปก็ไม่ทันแล้ว ป่านนี้คนในครอบครัวเขาคงไปรับถงฮว่ากลับบ้านแล้ว
พรุ่งนี้เขาค่อยกลับไปอธิบายกับเจี่ยฮว่าให้ดี
เธอเป็นคนรู้ความขนาดนั้น ต้องเข้าใจการตัดสินใจของเขาแน่
ข่งมี่เสวี่ยหัวใจกำเริบ เป็นเรื่องคอขาดบาดตาย เขาจะไม่สนใจได้อย่างไร?
กู้จินเยว่เฝ้าข่งมี่เสวี่ยอยู่ ส่วนอีกด้านหนึ่ง หวังฟางก็ทำเหมือนชาติก่อน สั่งให้ถงฮว่าหอบ ‘เครื่องนอน’ ไปตระกูลกู้คนเดียวทั้งคืน
ไม่ว่ากู้จินเยว่จะหนีงานแต่งหรือมีเหตุผลอื่น ตราบใดที่ตระกูลกู้ยังไม่ได้มาถอนหมั้นอย่างเป็นทางการ หลังจากวันนี้ถงฮว่าก็เป็นสะใภ้ตระกูลกู้แล้ว
ถงฮว่าเอนหลังพิงเก้าอี้ มีมีดทำครัววางอยู่บนตัก
วันนี้ไม่ว่าใครกล้าแตะต้องเธอแม้แต่เส้นผม เธอจะใช้มีดทำครัวฟันให้เอง!
“ฉันพูดอีกครั้งนะ ฉันไม่ไป! ตระกูลกู้ไม่เห็นฉันเป็นคน แล้วทำไมฉันต้องหน้าด้านยัดเยียดตัวเองไปแต่งกับกู้จินเยว่ด้วย?”
มือของหวังฟางที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกำเป็นหมัดแน่น แทบอยากต่อยยัยตัวดีนี่ให้ตาย “วันนี้แกต้องไปตระกูลกู้ แกแต่งงานแล้วนะ!”
วันนี้เป็นวันแต่งงานของถงฮว่ากับกู้จินเยว่ ถงฮว่าไม่ไปตระกูลกู้ แล้วถ้าพรุ่งนี้คนตระกูลกู้ไม่ยอมรับการแต่งงานขึ้นมาจะทำยังไง?
ส่วนถงฮว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้างเมื่อไปหาตระกูลกู้ ใครจะสนกันล่ะ?
ถงฮว่าพูดคำเดิม “ฉัน—ไม่—ไป!”
ความโกรธที่หวังฟางสะสมมาทั้งวันใกล้ถึงขีดจำกัดเต็มที เธอกัดฟันข่มขู่
“ถ้าแกไม่ไป ต่อไปก็ไม่ต้องก้าวเข้าประตูบ้านตระกูลถงอีก! บ้านถงไม่มีตัวเนรคุณไร้หัวใจอย่างแก!”
ถงฮว่าชะงักไป ดวงตากลอกวูบหนึ่ง “ได้สิ! จะให้ฉันไปก็ได้ ฉันต้องได้สินเดิม!”