“พวกเขา… พวกเขา…” ถงชุนซู่หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง ใบหน้าแดงก่ำพลางชี้ไปยังทั้งสองคน
เมื่อคืนนี้ พี่มี่เสวี่ยกลับค้างอยู่ในห้องของพวกเขา!
แถมยังนอนอยู่บนเตียงเตาเดียวกับกู้จินเยว่!
ทั้งคู่ยังกอดกันอยู่ในสภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ยอีกด้วย…
ถึงจะแต่งงานกันแล้ว การทำแบบนี้ก็ยังเป็นเรื่องที่เปิดเผยไม่ได้!
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเขายังไม่ได้มีความสัมพันธ์อะไรกันเลย!
ทำแบบนี้ได้ยังไง… ทำแบบนี้ได้ยังไง!
“ปลุกพวกเขาขึ้นมาให้ฉัน! เบาเสียงหน่อย!” ถงชุนจิ่งโกรธจนริมฝีปากสั่น
เมื่อคืนข่งมี่เสวี่ยไม่ได้กลับไป คนในห้องของเธอจะไม่รู้ได้ยังไง?
ก็จริงที่ในชนบท บ้านชาวบ้านที่ฐานะไม่ดี บางครอบครัวทั้งชายหญิงเด็กคนแก่ต่างก็นอนเบียดกันบนเตียงเตาเดียวในฤดูหนาว
แต่กรณีของข่งมี่เสวี่ยจะเหมือนกันได้ยังไง?
เยาวชนมีการศึกษาหญิงคนหนึ่งค้างอยู่ในห้องของเยาวชนมีการศึกษาชายตามลำพังทั้งคืน!
ถ้ามีคนรายงานเรื่องนี้ออกไป พวกเขาสักคนก็หนีข้อกล่าวหาเรื่องความประพฤติไม่ได้!
ถงชุนจิ่งโกรธจนแทบกระอักเลือด!
กู้จินเยว่ตื่นขึ้นมา พอเห็นสีหน้าราวกับเจอผีของถงชุนซู่ เขาก็ถามเสียงขุ่น “มีอะไร?”
เมื่อคืนเขาดื่มไปไม่น้อย เพราะแบกรับความกดดันและความกลัดกลุ้มในใจ
ยังถูกถงชุนซู่ปลุกขึ้นมาอย่างแรง ตอนนี้เลยปวดหัวแทบระเบิด ทรมานจนแทบทนไม่ไหว