“เธอเป็น...คู่หมั้นเก่าของพี่กู้ ถ้าฉันกับพี่กู้ถูกบีบให้ต้องแต่งงานกันจริง ๆ
ยังไงก็ต้องอธิบายให้ถงฮว่าฟัง...”
ถงชุนซู่ฟังแล้วรู้สึกเหลวไหลสิ้นดี “เธอเป็นคู่หมั้นเก่าของพี่กู้ ไม่ใช่แม่เก่าสักหน่อย!
เธอจะเห็นด้วยหรือไม่เห็นด้วย แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเธอ?”
“แถมยังให้เธอคุกเข่าอ้อนวอนอีก...” ก่อนหน้านี้ถงชุนซู่ฟังแล้วขำ ตอนนี้กลับทั้งโมโหทั้งขุ่นใจ
ถงชุนซู่พูดอย่างไม่ละอายว่า “เธอไม่กลัวคุยโวมากไปจนโป๊ะแตกหรือไง!
ไว้ฉันจะให้เธอคุกเข่าขอโทษเธอเอง!”
กู้จินเยว่ได้ยินแล้วไม่พอใจ “เธอเป็นพี่สาวของนาย! พูดถึงเธอแบบนี้ได้ยังไง?”
นิ้วของข่งมี่เสวี่ยจิกฝ่ามือแทบเป็นแผล เขาไม่ได้ยินหรือว่าถงชุนซู่พูดอะไร?
ถงฮว่าให้เธอคุกเข่าไปอ้อนวอนเธอ!
ถงชุนซู่ชี้หน้าตัวเอง ใบหู และผมที่แหว่งไปหย่อมหนึ่ง “นี่ไง ฝีมือพี่สาวแท้ ๆ ของฉัน!”
กู้จินเยว่พูดเสียงขุ่น “ถงฮว่าคิดว่าฉันกับเสวี่ยเอ๋อร์ทรยศเธอไปนานแล้ว ถึงได้ให้เสวี่ยเอ๋อร์คุกเข่าไปอ้อนวอนเธอ!”
ที่จริงต่อให้เสวี่ยเอ๋อร์คุกเข่าลง ถงฮว่าก็ไม่ยอมตกลงหรอก เธอคงทนเห็นพวกเขาแต่งงานกันไม่ได้แน่!
กู้จินเยว่รู้สึกทั้งเปรี้ยวใจทั้งหวานใจ
พอถงชุนซู่ได้ยินเขาพูด ก็พลันเข้าใจขึ้นมา