น้ำเสียงสุขุมและสงบนิ่งของพ่อกู้ทำให้กู้จินเยว่ค่อย ๆ ใจเย็นลง
“พ่อ... ผมสร้างปัญหาให้ที่บ้านแล้ว”
หัวใจของพ่อกู้สั่นไหว ลูกชายของเขายังมีวันที่พูดแบบนี้เป็นด้วย
“รู้แล้วว่าตัวเองสร้างปัญหา ก็อย่าทำอะไรตามใจอีก
ลูกก็อายุไม่น้อยแล้ว พ่อเองก็แก่ขึ้นทุกวัน
ถึงเวลาโตเป็นผู้ใหญ่ รู้จักรับผิดชอบ และทำให้ที่บ้านวางใจได้แล้ว”
กู้จินเยว่รู้สึกหนักอึ้งยิ่งกว่าเดิม “ผมรู้แล้วครับพ่อ”
หลังวางสาย กู้จินเยว่ก็เดินออกไปนอกที่ทำการหน่วยผลิต หัวหน้าทีมเฉิงกำลังนั่งยอง ๆ สูบกล้องยาสูบอยู่ริมทาง
หัวหน้าทีมเฉิงถามว่า “เยาวชนกู้ งานมงคลของคุณกับเยาวชนข่งจะจัดเมื่อไหร่ล่ะ?”
กู้จินเยว่ไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร แต่เขาก็รู้ดีว่าตัวเองหนีไม่พ้นแล้ว
กู้จินเยว่ขยับปาก ทว่าไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา
จนกระทั่งเขาเดินผ่านหัวหน้าทีมเฉิงไป
อีกฝ่ายถึงได้ยินประโยคแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินนั้น
“คงอีกไม่นาน...”
หัวหน้าทีมเฉิงถอนหายใจโล่งอก ไม่ว่าอย่างไร ดูเหมือนตำแหน่งทีมผลิตดีเด่นจะยังรักษาไว้ได้แล้ว
เมื่อถึงทางแยก กู้จินเยว่ก็ลังเลอยู่บ้าง
จะไปหาถงฮว่าก่อนเพื่ออธิบายให้ชัดเจนดีไหม?
หรือกลับไปคุยกับข่งมี่เสวี่ยให้รู้เรื่องก่อน?