ถงชุนซู่ชะงัก สีหน้าตื่นตะลึง “เป็นไปได้ยังไง?”
กู้จินเยว่เองก็ตกใจมากเหมือนกัน หรือว่าอาเล็กเอ็นดูถงฮว่าเพราะเห็นแก่หน้าเขา ถึงได้คอยดูแลเธออยู่บ้าง?
ข่งมี่เสวี่ยขุ่นเคืองใจ เงินกับคูปองในกระเป๋าสตางค์ เธอทำเครื่องหมายลับที่มีแค่ตัวเองรู้เอาไว้ ขอแค่หาเจอ เธอก็ย่อมมีวิธีทำให้ถงฮว่ายอมรับ
แต่เงินที่เจ้าหน้าที่หวังหาเจอกลับไม่มีเครื่องหมายที่ข่งมี่เสวี่ยทำไว้เลย
แปลว่าเงินพวกนี้เป็นของที่กู้ซือให้ถงฮว่าจริง ๆ อย่างนั้นหรือ?
ความอิจฉาผุดขึ้นในใจข่งมี่เสวี่ยมากกว่าเดิม เธอก็เป็นเพื่อนของกู้จินเยว่เหมือนกัน ทำไมกู้ซือถึงไม่เคยมองเธอเป็นพิเศษบ้าง?
หัวหน้าทีมเฉิงก้าวออกมาเป็นพยาน “ถงฮว่าเป็นหลานรุ่นเล็กของประธานกู้ ตอนเธอไปคอมมูนครั้งแรก ประธานกู้ก็ให้เงินกับคูปองเธอแล้ว ตอนนั้นผมอยู่ข้าง ๆ ด้วย”
กู้จินเยว่ซึ่งเป็นหลานรุ่นเล็กตัวจริงในบ้านกู้ซือ “……”
ถงชุนซู่มองถงฮว่าแล้วหันไปมองกู้ซืออย่างฉงนปนสงสัย ถ้าเงินกับคูปองพวกนี้กู้ซือให้ถงฮว่า แล้วกระเป๋าสตางค์ที่เขาปีนหน้าต่างเอาไปซ่อนไว้ล่ะ?
หรือว่ายังหาไม่เจอ?
“ถึงเงินนี่จะเป็นของอากู้ แต่ฉันไม่เชื่อว่าในห้องจะไม่มีอย่างอื่น ฉันจะเข้าไปค้น!” ถงชุนซู่ยังหนุ่มเลือดร้อน เรื่องนี้เขาเป็นคนทำเอง เขารู้ว่าเงินต้องอยู่ในห้องแน่
ถงฮว่าตอบเหมือนเดิม “ของสกปรกไม่มีสิทธิ์เข้าห้องฉัน!”
ถงชุนซู่จ้องเธออย่างโกรธเกรี้ยว “เธอร้อนตัวใช่ไหม?”
เจ้าหน้าที่หวังสีหน้าไม่พอใจ “พวกเราค้นห้องไปแล้ว จะเชื่อหรือไม่ก็เหมือนกัน”