ครู่หนึ่งต่อมา ซูเฉวียนดึงหมอนออก แล้วลองตรวจดูลมหายใจของข่งมี่เสวี่ย
ใบหน้าของข่งมี่เสวี่ยซีดเขียว เธอไม่มีลมหายใจแล้ว
ซูเฉวียนมีสีหน้าเย็นชา ยังมีหวังฟาง ถงต้าหลาย หวังไกุ้เหริน...
ไม่มีใครหนีรอดไปได้ทั้งนั้น!
กู้ซือส่งถงฮว่ากลับมา แต่เธอไม่ยอมให้เขาเข้าโรงพยาบาลไปอีก
กู้ซือยื่นกล่องอาหารให้เธอ
เป็นเกี๊ยวน้ำที่ถงฮว่าซื้อมาจากร้านอาหารของรัฐให้ข่งหลินหลาง
ทั้งสองแยกกันตรงหน้าทางเข้าโรงพยาบาล
กู้ซือมองตามถงฮว่าจนเธอเข้าไปในโรงพยาบาลแล้วจึงเตรียมตัวกลับ
โดยไม่รู้ตัว กู้ซือรู้สึกเหมือนมีใครกำลังจับตามองอยู่
แถมสายตานั้นยังดูไม่เป็นมิตรอีกด้วย
กู้ซือกวาดตามองไปรอบ ๆ ผู้คนแถวนั้นมีไม่น้อย แต่ไม่มีใครทำให้เขารู้สึกถึงอันตรายแบบนั้น
เขาคิดไปเองหรือเปล่า?
กู้ซือกวาดตามองรอบ ๆ อีกครั้ง
แต่ก็ยังไม่พบอะไรอยู่ดี
ถ้าเป็นเวลาปกติ กู้ซือคงไม่ระแวดระวังขนาดนี้
เพิ่งเกิดคดีลักพาตัวขึ้น หรือบางทีคนร้ายอาจไม่ได้มีแค่คนเดียว
กู้ซือไม่วางใจเรื่องความปลอดภัยของถงฮว่า จึงมุ่งหน้าไปสถานีตำรวจทันที
อีกไม่นาน เขาจะขอให้ตำรวจมาคุ้มกันถงฮว่าที่โรงพยาบาล เพื่อป้องกันไม่ให้คนร้ายกลับมาแก้แค้น
ซูเฉวียนยังไม่รู้เลยว่า แค่เขาอยากอยู่ต่อเพื่อดูหน้าลูกสาว ก็ถูกกู้ซือจัดให้มีตำรวจมาประจำการที่โรงพยาบาลแล้ว