ดวงตาดำสนิทของซูเฉวียนเผยแววสับสนอย่างไม่ทันตั้งตัว “คุณพูดว่าอะไรนะ?”
ในเมื่อข่งหลินหลางตัดสินใจพูดออกมาแล้ว ก็ไม่คิดจะปิดบังอีก
เธอไม่รู้ว่าซูเฉวียนอยู่ที่กองผลิตหงหนิว
เธอคิดว่าซูเฉวียนไม่รู้ว่าถงฮว่าเป็นใคร
ข่งหลินหลางเล่าเรื่องที่หวังฟางสลับลูกของเธอไป
ถงฮว่าคือลูกสาวของเธอ
ส่วนข่งมี่เสวี่ยต่างหากที่เป็นลูกสาวของหวังฟาง
“ฉัน…ฉันขอโทษเธอ ฉันก็ขอโทษพี่ใหญ่ด้วย ฉันมันไม่ได้เรื่อง…” ข่งหลินหลางน้ำตาไหลพราก
ซูเฉวียนรู้สึกเหมือนมีกระแสโทสะพลุ่งพล่านอยู่ในอก โกรธจนถึงขีดสุด
“เรื่องนี้ถงฮว่ารู้หรือยัง?”
ข่งหลินหลางพยักหน้าทั้งน้ำตา “ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ฉัน…คงยังถูกปิดหูปิดตาอยู่”
“ฉันดึงเธอเข้ามาพัวพันกับเรื่องของตระกูลซูอีกไม่ได้ ก็เลยไม่ได้พาเธอกลับมารับเป็นลูก”
“เธอเป็นเยาวชนมีการศึกษาอยู่ที่กองผลิตหงหนิว ถ้าคุณอยากเจอเธอก็ไปหาเธอได้…”
“เธอฉลาดกว่าฉัน ฉลาดกว่าซูเหย่ด้วย เธอเป็นเด็กดี เป็นฉันเองที่ไม่ได้เรื่อง ปกป้องเธอไว้ไม่ได้”
สีหน้าซูเฉวียนซับซ้อน เขารู้จักถงฮว่า แล้วจะไม่รู้จักเธอได้อย่างไร?
ถ้าไม่ใช่เพราะถงฮว่า เขาก็คงไม่อยู่ที่กองผลิตหงหนิว
เมื่อเทียบกับกองผลิตหงหนิวแล้ว ที่ฟาร์มมีคนที่เขาจัดเตรียมไว้
ด้วยสถานะของเขา คนในฟาร์มก็ล้วนเป็นคนที่คล้ายคลึงกับเขา จึงซ่อนตัวได้ง่ายกว่า