“บอกมาสิว่าฉันเหนือกว่าเขาตรงไหน? หน้าตา? หรือความสามารถ?” กู้จินเยว่กระดกเหล้าอึกใหญ่ ใบหน้าเริ่มแดงระเรื่อแล้ว
ถงชุนซู่ก็ไม่ต่างกันนัก ทั้งคู่หน้าแดงก่ำราวกับก้นลิง
“เหนือกว่าทุกด้านสิ! เพื่อนของถงชุนซู่จะไม่เก่งได้ยังไง?” ถงชุนซู่บอกเขาอย่างหนักแน่น
กู้จินเยว่ฟังแล้วรู้สึกแปลก ๆ นี่ก็เป็นคำที่อยากได้ยินแท้ ๆ แต่ทำไมฟังแล้วถึงไม่เข้าหูเลยสักนิด!
ไม่ใช่สิ!
กู้จินเยว่ยังยืนกรานจะฟังคำที่ตัวเองอยากได้ยิน “ฉันเหนือกว่าเขาตรงไหน?”
ข่งมี่เสวี่ยยกถั่วลิสงกลับมาแล้ว
ถงชุนซู่หยิบถั่วลิสงเข้าปาก เคี้ยวกรุบกรอบ!
แล้วจิบเหล้าอีกอึก จากนั้นก็จุ๊ปาก รสชาตินี้แหละ!
“นายอายุน้อยกว่าเขา เขาอายุสามสิบแล้วยังหาเมียไม่ได้ เป็นหนุ่มโสดมาทั้งชีวิต จะมาเทียบกับนายได้ยังไง?”
กู้จินเยว่ฟังไปพลางดื่มเหล้าไปพลาง
ความมั่นใจที่ถูกถงฮว่าทำลายไปกลับคืนมาแล้ว!
ถงชุนซู่กินถั่วลิสงไปสองสามคำ “ถ้าพ่อเขาไม่ใช่ผู้การกองพัน เขาจะได้เป็นผู้บังคับกองร้อยหรือไง?
พี่ใหญ่ของฉันอายุห่างจากเขาไม่กี่ปีแท้ ๆ แต่ยังเป็นแค่หัวหน้าหมู่!”