ถงฮว่าปิดประตูรถ “พี่เซี่ย ขับรถได้เลยค่ะ!”
ลำคอของกู้จินเยว่ตีบตัน ความเจ็บปวดถาโถมเข้าใส่ เขาพลั้งปากตะโกนไล่หลังรถที่กำลังเคลื่อนจากไป!
“ถงฮว่า! เธอลืมกู้ไท่เหอกับกู้เหม่ยเหม่ยไปแล้วหรือไง?”
สีหน้าถงฮว่าเปลี่ยนไปอย่างมาก สมองพลันว่างเปล่า!
กู้ไท่เหอ?
กู้เหม่ยเหม่ย?
ถงฮว่าคว้ามือเฉิงเสี่ยวอวี่ที่อยู่ข้างกาย “เมื่อกี้เธอได้ยินไหมว่ากู้จินเยว่พูดอะไร?”
เฉิงเสี่ยวอวี่เห็นสีหน้าของพี่ถงแล้วรู้สึกน่ากลัวอยู่บ้าง “เขา... เขาเหมือนจะถามว่าพี่ยังจำกู้เหม่ยเหม่ยกับกู้...ไท่เหอได้ไหม?”
ในหัวถงฮว่ามีเสียงอื้ออึง
กู้จินเยว่เกิดใหม่ด้วยเหรอ?
ความคิดนี้ทำให้ถงฮว่าตกใจจนกำมือแน่น ปลายนิ้วซีดขาว
“พี่ถง เป็นอะไรหรือเปล่าคะ?” เฉิงเสี่ยวอวี่รีบถาม
เซี่ยซ่งเหนียนมองผ่านกระจกหลังด้วยความเป็นห่วง “เป็นอะไรไป? ให้ผมขับรถกลับไปไหม?”
ถงฮว่าตอบ “ไม่ต้องค่ะ ฉันแค่เหนื่อยนิดหน่อย พักสักครู่ก็หายแล้ว”
พูดจบถงฮว่าก็หลับตาลง แล้วเอนศีรษะพิงไหล่เฉิงเสี่ยวอวี่
ความคิดในหัวหมุนวนไม่หยุด พยายามค้นหาร่องรอยว่ากู้จินเยว่เองก็เกิดใหม่เหมือนกัน