จู่ ๆ หวังฟางก็นึกขึ้นได้อีกครั้งว่า ข่งหลินหลางเคยบอกว่าพ่อแท้ ๆ ของลูกเธอตายไปแล้ว
ตอนนั้นเธอไม่เชื่อ แต่ถ้าลูกของข่งหลินหลางไม่ใช่ลูกของถงต้าหลายจริง ๆ ล่ะ...
“ฉันสงสัยว่าพ่อแท้ ๆ ของลูกเธอไม่ใช่ซูฉี่ แต่เป็นซูเหย่ที่ตายไปแล้ว”
สีหน้าหวังไกุ้เหรินเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาซักถามว่า “คุณกำลังจะบอกว่าข่งมี่เสวี่ยเป็นลูกสาวของซูเหย่งั้นเหรอ?”
หวังฟางถูกมองจนใจหายวาบ ไม่กล้าสอดแทรกความคิดเห็นส่วนตัวอีก “ฉันแค่บอกว่ามีความเป็นไปได้นี้
ถ้าลูกของเธอเป็นลูกสาวของซูฉี่ แล้วเธอจะหนีไปทำไม?”
หวังไกุ้เหรินไม่อยากให้ลูกของข่งหลินหลางเป็นลูกของซูเหย่
“ซูฉี่กับซูเหย่ต่างกันขนาดนี้ เธอจะชอบซูเหย่ ไม่ชอบซูฉี่ได้ยังไง?
ถ้าเธอไม่ชอบซูฉี่ แล้วซูฉี่จะครองตัวเป็นโสด เที่ยวตามหาเธอไปทั่วทำไม?”
ข้อสงสัยของหวังไกุ้เหรินก็มีเหตุผล
หวังฟางเองก็หาคำพูดมาโต้แย้งไม่ได้ และไม่อยากคิดด้วยซ้ำว่าบางทีซูฉี่อาจรักข่งหลินหลางอย่างหมดหัวใจ
แต่ตอนนี้เธอเข้าใจความหมายของน้องชายแล้ว
ถ้าลูกของข่งหลินหลางเป็นลูกของซูฉี่...
หลายปีมานี้ข่งหลินหลางก็เลี้ยงลูกตามลำพัง...
ถ้าซูฉี่ตามหาข่งหลินหลางเจอ เขาก็ยังไม่แต่งงาน ส่วนซูเหย่ก็ตายไปแล้ว...
แบบนี้เสวี่ยเอ๋อร์ก็จะกลายเป็นลูกสาวคนเดียวของซูฉี่ไม่ใช่เหรอ?