“แม่! แม่เป็นอะไรหรือเปล่า?” ถงฮว่าเรียกอยู่หลายครั้ง อีกฝ่ายถึงได้สติกลับมา
เพียงครู่เดียว ถูหย่าลี่ก็จินตนาการชีวิตของถงฮว่าตั้งแต่มีความรัก แต่งงาน ไปจนถึงถูกครอบครัวสามีรังแกเสียครบถ้วนแล้ว
“ฮว่าฮว่า ต่อไปแต่งผู้ชายเข้าบ้านเถอะ!”
ถงฮว่ามีสีหน้าสับสนจนตั้งตัวไม่ถูก “หา?”
ถูหย่าลี่หลุดปากพูดไปเพราะอารมณ์ชั่ววูบ พอพูดออกไปแล้วก็เสียใจ
การแต่งผู้ชายเข้าบ้านนั้นทำได้ไม่ยาก แต่จะหาคนที่เหมาะสมไม่ง่ายเลย
ผู้ชายที่ทั้งเก่งและโดดเด่นจะมีสักกี่คนที่ยอมแต่งเข้าบ้านฝ่ายหญิง
“แม่พูดไปอย่างนั้นเอง” ถูหย่าลี่ไม่พูดเรื่องแต่งผู้ชายเข้าบ้านอีก
ถงฮว่าลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
เธอคิดว่าเรื่องนี้คงผ่านไปแล้ว
แต่คืนนั้นถูหย่าลี่กลับนอนไม่หลับ เอาแต่เป็นห่วงไม่หยุด
วันรุ่งขึ้น ถงฮว่าออกไปพบ ‘เพื่อนร่วมชั้น’
ถูหย่าลี่เลือกเสื้อผ้ากับรองเท้าให้เธอชุดหนึ่ง กำชับให้แต่งตัวสวย ๆ ก่อนออกจากบ้าน
สวนสาธารณะเป่ยหู
ถงฮว่ากับกู้ซือนัดพบกันที่ศาลาเป่ยหู
นัดกันไว้ตอนเก้าโมงเช้า
กู้ซือมารอตั้งแต่แปดโมง ทั้งยังสืบถามสถานที่น่าเที่ยวในสวนสาธารณะเป่ยหูไว้หมดแล้ว