เซี่ยซ่งเหนียนกระแอมเบา ๆ
กู้ซือปรายตามองมา
เซี่ยซ่งเหนียน: “……”
กู้ซือถอดของออก ระหว่างที่ถงฮว่ากำลังเก็บกวาด เขาก็ดึงเซี่ยซ่งเหนียนออกไปข้างนอก
เขาถามเสียงเบา “นายพกเงินกับคูปองมาด้วยเท่าไร?”
เซี่ยซ่งเหนียนล้วงกระเป๋าดู ในกางเกงมี 23 หยวน 5 เหมา กระเป๋าเสื้อมี 2 หยวน 1 เหมา แล้วยังมีคูปองธัญพืชกับคูปองเนื้ออีกสองสามใบ ส่วนคูปองบุหรี่ก็มีอยู่ใบหนึ่ง
กู้ซือรับไปทั้งหมด แล้วเหลือคูปองบุหรี่ไว้ให้เซี่ยซ่งเหนียนหนึ่งใบ
เซี่ยซ่งเหนียน: “……”
ถึงจะเป็นวันเกิดกู้ซือ แต่เขาก็มาแต่ตัวจริง ๆ
แต่พวกเขาสองคนก็เป็นแบบนี้ทุกปีไม่ใช่หรือไง?
อะไรเนี่ย?
ปีนี้ไม่เหมือนเดิมแล้วหรือไง?
ถึงขั้นค้นกระเป๋าเขาเลยหรือ?
“เดี๋ยวคืนให้!” กู้ซือบอก
เซี่ยซ่งเหนียนเข้าใจแล้ว ถงฮว่าช่วยเหลือเขาด้วยข้าวของตั้งมากมาย คงต้องเสียเงินเสียของไปไม่น้อย
กู้ซือจะเอาไปชดเชยให้ถงฮว่าหรือ?
“เขาเพิ่งเอาของมาให้คุณฉลองวันเกิด แต่คุณกลับเอาเงินไปให้เขาทีหลัง แบบนี้จะให้เขาคิดยังไง?”
กู้ซือชะงักไป ก่อนหน้านี้เขาเป็นผู้ใหญ่กว่า รุ่นน้องกตัญญูต่อผู้ใหญ่ ผู้ใหญ่ให้เงินค่าขนมรุ่นน้องบ้างก็เป็นเรื่องสมควร
แต่พอฉลองวันเกิดอีกครั้ง อายุเพิ่มขึ้นหนึ่งปี ทว่าลำดับอาวุโสกลับลดลงหนึ่งขั้น…