“เขาไม่คู่ควรกับเธอ” กู้ซือกล่าว
เซี่ยซ่งเหนียนพูดหยอกกึ่งจริงกึ่งเล่นว่า “คุณคิดว่าผมเป็นยังไงบ้าง?”
เขาคิดว่าถงฮว่าก็ดีไม่น้อย!
ถ้าในอนาคตเขาจำเป็นต้องหาผู้หญิงสักคนแต่งงานด้วย
เขาก็ชอบผู้หญิงแบบถงฮว่า ที่ออกงานได้ ทำงานบ้านเป็น
กู้ซือปรายตามองเขาอย่างเย็นชา “แม่คุณจะยอมเหรอ?”
สีหน้าเซี่ยซ่งเหนียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “อย่าทำเสียบรรยากาศสิ!”
ทั้งสองไม่ได้พูดต่อ
อีกด้านหนึ่ง เซี่ยหว่านอวี้กับซางสือเยวียนเดินทางมาถึงกองผลิตหงหนิว
พอถามทางจนรู้ว่าจุดพักเยาวชนมีการศึกษาอยู่ที่ไหน ทั้งสองก็ตรงไปทันที
กู้จินเยว่ได้ยินว่ามีผู้หญิงสวยสองคนมาหา เขาก็รู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
พอออกไปดูก็พบว่ารู้จักหนึ่งในนั้น ส่วนอีกคนไม่เคยเห็นหน้า
“สหายเซี่ย!” กู้จินเยว่ร้องขึ้นอย่างประหลาดใจ พลางมองเธอ
พวกเขาไม่ได้สนิทกัน เซี่ยหว่านอวี้มาหาเขาทำไมกันนะ
“ไม่เชิญพวกเราเข้าไปนั่งหน่อยเหรอ?”
กู้จินเยว่รีบเชิญทั้งสองเข้าไป
“ไม่มีใบชา พวกคุณดื่มน้ำร้อนไปก่อนนะ!” กู้จินเยว่รินน้ำร้อนให้ทั้งสองคน
เซี่ยหว่านอวี้ไม่ได้ถึงกับต้องดื่มชาเท่านั้น แต่การที่แม้แต่ใบชาก็ยังไม่มีนี่ช่างขัดสนเหลือเกิน
ทั้งสองคนกวาดตามองไปรอบห้องอย่างแนบเนียน
กู้จินเยว่ถามว่า “สหายเซี่ย พวกคุณมาหาผมมีเรื่องอะไรกันแน่?”
ก่อนมาที่จุดพักเยาวชนมีการศึกษา เซี่ยหว่านอวี้ได้ถามชาวบ้านในกองผลิตหงหนิวมาก่อนแล้ว