ภาพที่ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันถูกกู้จินเยว่กับข่งมี่เสวี่ยซึ่งอยู่ไม่ไกลเห็นเข้าเต็มตา
ความริษยาทำให้ดวงตาของข่งมี่เสวี่ยแดงก่ำ เธอจ้องถงฮว่ากับกู้ซือเขม็ง
ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่าคนสองคนนี้ต้องมีอะไรลับ ๆ ต่อกันแน่
“พี่กู้คะ ลุงของพี่ดีกับถงฮว่ามากกว่าพี่เสียอีก
ยังพาเธอไปรู้จักคนในคอมมูน แถมยังให้เงินให้คูปองเธอบ่อย ๆ…”
กู้จินเยว่เองก็รู้สึกอึดอัดใจไม่น้อย เมื่อครู่เขาเห็นถงฮว่ารินน้ำให้ลุงของเขา
เขานึกขึ้นได้ว่า ตอนจัดกิจกรรมประชาสัมพันธ์ที่โรงงาน ถงฮว่าก็เคยเอาน้ำมาให้เขาดื่ม แถมยังใส่น้ำตาลกรวดลงไปด้วย
แต่ตอนนี้ถงฮว่าไม่เอาน้ำมาให้เขาแล้ว
ข่งมี่เสวี่ยเปรยอยู่หลายครั้ง หวังให้กู้จินเยว่คิดตามได้เอง
แต่กู้จินเยว่กลับไม่คิดไปในทางอื่นเลยสักนิด
“ถึงลุงจะเป็นลุงของพี่ แต่เขาอายุมากกว่าพี่แค่ 4 ปี มากกว่าฮว่าฮว่า 8 ปี จริง ๆ แล้วอายุก็ไล่เลี่ยกันนี่คะ”
ข่งมี่เสวี่ยพูดอีกสองสามประโยค แต่กู้จินเยว่ก็ยังไม่เข้าใจสิ่งที่เธอต้องการจะสื่อ
“ฉันว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาไม่ธรรมดา!” ข่งมี่เสวี่ยจึงพูดออกมาตรง ๆ
กู้จินเยว่จ้องเธอด้วยสีหน้าไม่พอใจ “เธอหมายความว่ายังไง?”
“ฉันสงสัยว่าความสัมพันธ์ของพวกเขา…เป็นความสัมพันธ์แบบที่เปิดเผยไม่ได้หรือเปล่า?” ข่งมี่เสวี่ยพูดกัดฟัน
กู้จินเยว่เบิกตากว้าง ขบกรามแน่นแล้วจ้องข่งมี่เสวี่ยอย่างเกรี้ยวกราด เขาเค้นคำพูดออกมาจากไรฟันว่า
“ข่งมี่เสวี่ย! เธอเป็นโรคหัวใจ ไม่ใช่โรคจิตใช่ไหม? พูดบ้าอะไรของเธอ?”
นี่เป็นครั้งแรกที่ข่งมี่เสวี่ยถูกกู้จินเยว่ด่า ใบหน้าของเธอแดงก่ำด้วยความอับอายและโกรธจัด “ฉันไม่ได้พูดมั่ว!