ถงฮว่าจนใจอยู่บ้าง เสี่ยวสี่เป็นอะไรไป ช่วงนี้ทำไมเอาแต่ร้องไห้กระซิก ๆ อยู่เรื่อยเลย
“ไม่ร้องนะ ไม่ร้อง...” ถงฮว่าประคองไหล่เขาไว้ พลางลูบแผ่นหลังเบา ๆ น้ำเสียงอ่อนโยนและโอบอุ้มเขาอย่างเต็มที่
ถงชุนซู่ร้องไห้จนน้ำตากับน้ำมูกไหลอาบหน้า “พี่สาม... ผม... ผม...”
อารมณ์ถาโถมจนกลั้นไม่อยู่ ถงชุนซู่สะอื้นจนพูดประโยคให้สมบูรณ์ไม่ได้
ถงฮว่าหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาเช็ดน้ำตาให้เขา โดยไม่รังเกียจน้ำมูกเลยสักนิด เมื่อเห็นแววตาเจ็บปวดของเขา ในใจก็พลอยรู้สึกอึดอัดขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
ใบหน้าอ่อนแอบอบบางของข่งมี่เสวี่ยพลันมืดครึ้ม ดูไม่น่ามอง ถงชุนซู่คิดจะเล่นตลกอะไรอีกกันแน่
ทำไมจู่ ๆ เขาถึงหันมาต่อต้านเธอ
หรือเพราะเขาคิดว่าเธอกับกู้จินเยว่มีความสัมพันธ์กัน จึงไม่พอใจและหึงหวงอยู่ในใจ
ถึงได้ช่วยถงฮว่ามาต่อต้านเธออย่างนั้นหรือ
“เสี่ยวซู่ ฮว่าฮว่า พวกคุณเข้าใจฉันกับพี่กู้ผิดจริง ๆ นะ”
“ความรู้สึกที่เรามีต่อกันมาหลายปี สู้ความเข้าใจผิดครั้งนี้ไม่ได้เลยหรือ”
ถงฮว่ามองข่งมี่เสวี่ยที่มีน้ำตาคลออยู่ในดวงตาด้วยสีหน้าซับซ้อน
หลายวันมานี้ ถงชุนซู่พูดถึงแผนการของข่งมี่เสวี่ยให้เธอฟังไม่น้อย แต่เธอไม่ได้เชื่อทั้งหมดร้อยเปอร์เซ็นต์
แต่วันที่กู้จินเยว่ไม่มาปรากฏตัวในงานแต่งของเธอนั้นเป็นเรื่องจริง
กู้จินเยว่มัวแต่ไปเฝ้าข่งมี่เสวี่ยที่โรงพยาบาลจนงานแต่งล่าช้า ก็เป็นเรื่องจริง
เธอเห็นกับตาว่ากู้จินเยว่กับข่งมี่เสวี่ยกอดกัน ก็เป็นเรื่องจริงเช่นกัน
ถงฮว่ามองกู้จินเยว่ที่สีหน้าหม่นคล้ำ “ฉันกับคุณถอนหมั้นกันแล้ว ความสัมพันธ์ของพวกคุณเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย”
แววตาข่งมี่เสวี่ยเย็นวาบขึ้นชั่วขณะ