กู้จินเยว่ล้มลงไปกองกับพื้น ถูกต่อยจนมึนงงไปหมด!
เดี๋ยวนะ! พี่น้องตระกูลถงสองคนนี้… บ้าไปแล้วหรือไง?
ถงชุนซู่ยังพอว่า แต่ถงชุนจิ่งเป็นเพื่อนสนิทของเขาเชียวนะ!
“ถงชุนจิ่ง! แกเป็นบ้าอะไรหรือเปล่า? อยู่ ๆ ก็คลั่งอะไรขึ้นมา?”
ถงชุนจิ่งมองกู้จินเยว่ พลางนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในชาติก่อน สีหน้าเต็มไปด้วยความโกรธระคนซับซ้อน
“กู้จินเยว่ ถ้าวันหนึ่งแกตาย ก็ต้องตายเพราะความสารเลวของตัวเองแน่!”
กู้จินเยว่โกรธจนตาเบิกกว้าง แววตาดุดัน กัดฟันกรอด “ถงชุนจิ่ง!”
ข่งมี่เสวี่ยรีบร้อนเข้าไปขวางหน้ากู้จินเยว่ “พวกคุณอย่าตีกันอีกเลย!”
“พี่รอง อย่าตีแล้ว!”
ริมฝีปากของข่งมี่เสวี่ยสั่นระริก น้ำตาคลอเบ้า “เรื่องนี้โทษฉันเอง ถ้าร่างกายฉันไม่อ่อนแอ พี่กู้ก็คงไม่ต้องเสียเวลาจัดงานแต่งเพื่อช่วยชีวิตฉัน…”
“ถ้าพี่โกรธก็มาตีฉันเถอะ…”
เสียงยังไม่ทันขาดคำ ถงชุนจิ่งก็ตบหน้าเธอฉาดหนึ่ง!
ตัดบทที่ข่งมี่เสวี่ยยังพูดไม่จบไปเสียสนิท!
ใบหน้าของข่งมี่เสวี่ยเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่อยากเชื่อ!
ถงชุนจิ่งกล้าตบเธอจริง ๆ หรือ?
ถงฮว่าก็ไม่ต่างจากข่งมี่เสวี่ย เธอไม่อยากเชื่อเช่นกัน
เธอสูดหายใจเฮือก รีบยกมือปิดปาก กลั้นเสียงอุทานที่เกือบหลุดออกมา!
เมื่อได้สติ ข่งมี่เสวี่ยก็หน้าซีดด้วยความโกรธ ร่างกายสั่นเทา “พี่รอง…”
คนสารเลว! คนสารเลว!
เขากล้าตบเธอได้ยังไง!