ข่งมี่เสวี่ยมองเขาอย่างไม่อยากเชื่อ เขาพูดคำพูดโหดร้ายไร้หัวใจแบบนี้ออกมาได้ยังไง?
“เสี่ยวซู่ เป็นอะไรไป?”
กู้จินเยว่ถูกต่อยอย่างไม่รู้เรื่องรู้ราว แถมยังเดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ!
“ถงชุนซู่! แกอยากตายหรือไง!”
“พี่สาวแกสั่งให้แกทำแบบนี้ใช่ไหม?”
ถงชุนซู่หัวเราะเย็นชา “ยังพูดได้อีกเหรอ? ยังกล้าโยนความผิดให้พี่สาวฉันอีกเหรอ? สงสัยยังโดนไม่พอสินะ!”
ถงชุนซู่ระดมหมัดใส่ปากของกู้จินเยว่อย่างต่อเนื่อง!
กู้จินเยว่ถูกซ้อมจนเลือดไหลออกจากจมูกและปาก!
กู้จินเยว่จ้องถงชุนซู่อย่างอาฆาต!
ถงชุนซู่ก็ชกเข้าที่ตาข้างหนึ่งของเขา!
“ฉันจะต่อยให้แกจ้องไม่ออกเลย!”
เห็นถงชุนซู่ยิ่งตียิ่งแรง ญาติที่ยืนมุงดูอยู่รอบ ๆ ก็เริ่มกลัวว่าจะเกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นจริง ๆ
“พอแล้ว! พอได้แล้ว! เสี่ยวซู่! หยุดตีได้แล้ว!”
“พี่สาวแกยังต้องแต่งงานกับเขานะ ถ้าแกซ้อมเขาจนเจ็บหนัก พี่สาวแกจะลำบากเอา!”
พวกเขาดึงถงชุนซู่ให้ลุกขึ้น แล้วแยกเขากับกู้จินเยว่ที่ถูกซ้อมจนหมดสภาพออกจากกัน
“ใครบอกว่าพี่สาวฉันยังจะแต่งงานกับเขา!”
“งานแต่งนี้ พี่สามของฉันไม่แต่งแล้ว!”
“ผู้ชายสารเลวแบบนี้ พี่สามของฉันไม่เอาแล้ว!”
วันแต่งงานของกู้จินเยว่ เขาถูกน้องเมียซ้อมจนบาดเจ็บสาหัส โกรธจนแทบกระอักเลือดออกมาให้หมดตัว!
“พี่กู้! พี่กู้…เป็นยังไงบ้าง?” ข่งมี่เสวี่ยลงจากเตียงคนไข้อย่างอ่อนแรง แล้วเข้าไปประคองกู้จินเยว่
เมื่อเห็นใบหน้าที่แทบจำไม่ได้ของกู้จินเยว่กับบาดแผลเต็มตัว ข่งมี่เสวี่ยก็ปวดใจอย่างยิ่ง เธอเสียใจจนแทบขาดใจ “เสี่ยวซู่ เธอทำเกินไปแล้ว…เธอทำให้ฉันผิดหวังมาก!”