“คุณจะโจมตีฉัน ฉันไม่ว่า แต่คุณเข้าใจฉันผิดไปแล้ว
ต่อไปทุกคนก็ต้องอยู่ที่นี่ด้วยกัน
ฉันไม่อยากให้หอพักตึงเครียดและอึดอัดเพราะความขัดแย้งระหว่างพวกคุณ
เรื่องทุกอย่างควรคลี่คลาย ไม่ใช่ผูกปม ฉันหวังว่าทุกคนจะกลับมาเป็นเพื่อนกันได้”
ถงฮว่ายิ้มเล็กน้อย แววตาคมกริบขึ้น “ฉันไม่ได้โจมตีคุณ ฉันแค่พูดความคิดของตัวเองออกมา
คำพูดของคุณก็โน้มน้าวฉันไม่ได้เหมือนกัน เรื่องของฉัน ฉันตัดสินใจเองได้”
สวี่เยี่ยนมองเธออย่างไม่เห็นด้วย “คุณสุดโต่งเกินไปแล้ว เอาความหวังดีของคนอื่นไปคิดว่าเป็นเจตนาร้าย”
ถงฮว่ายักไหล่ “คุณจะคิดแบบนั้นก็แล้วแต่ ฉันก็ช่วยอะไรไม่ได้”
สวี่เยี่ยนยังอยากพูดต่อ แต่ถงฮว่าตัดบททันที “ฉันไม่อยากคุยกับคุณ ฉันคุยกับคนที่สติไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แถมยังลำเอียงเข้าข้างตัวเองไม่ไหว”
หน้าสวี่เยี่ยนแดงก่ำ “ฉันเปล่านะ! ฉันทำเพื่อพวกคุณ! เพื่อทุกคน!”
ถงฮว่าไม่รู้ว่าสวี่เยี่ยนเปลี่ยนท่าทีไปทำไม แต่เธอก็ไม่สนใจอยู่แล้ว เพราะเดิมทีก็ไม่ใช่เพื่อนกัน
กับคนที่ชอบเธอ เธออ่อนโยนได้ราวสายลมวสันต์และฝนพรำ
ส่วนคนที่ไม่ชอบเธอ เธอก็ไม่ชอบกลับทันที ต่างตอบแทนกันไปมา ต่างฝ่ายต่างเลือกเข้าหากัน
“คุณเป็นใคร? ฉันเป็นใคร? เราสนิทกันเหรอ?