ถงฮว่าหยุดเดินแล้วหันไปมองข่งมี่เสวี่ย “ฉันไปรู้อะไรมา? แล้วฉันไปขออะไร?”
ข่งมี่เสวี่ยพูดเหมือนเข้าใจทุกอย่าง “เธอไม่ได้รู้หรือว่าที่บ้านพี่กู้จะส่งผ้าห่มมาให้ เลยไปถามพี่กู้เอาหรือ?”
ถงฮว่ากลอกตาใส่แล้วพูดอย่างไม่ไว้หน้า “คราวหน้าจะพูดอะไร ช่วยเทน้ำออกจากสมองก่อนแล้วค่อยพูด ฉันไปรู้เรื่องที่บ้านเขาตั้งแต่เมื่อไหร่? แล้วฉันเคยเอ่ยปากขอของจากเขาตอนไหน?”
กู้จินเยว่ไม่พอใจที่ถงฮว่าพูดตัดขาดจากเขาเสียจนไม่เหลือเยื่อใย “มี่เสวี่ยแค่เดา เธอไม่เห็นต้องพูดจาร้ายกาจขนาดนั้น”
จากนั้นเขาก็บอกข่งมี่เสวี่ยว่า “เธอไม่ได้เอ่ยปากขอของอะไรจากฉัน”
ข่งมี่เสวี่ยมองถงฮว่าด้วยสีหน้ารู้สึกผิด “ฉันไม่รู้เรื่องให้ชัดเจนเอง ฮว่าฮว่า ขอโทษนะ!”
“อ๊ะ! ขอโทษ ๆ ฉันลืมไปว่าตอนนี้เธอไม่ให้ฉันเรียกว่าฮว่าฮว่าแล้ว” ข่งมี่เสวี่ยยกมือปิดปากอีกครั้ง ทำท่าราวกับก่อเรื่องใหญ่โตจนทำตัวไม่ถูก
กู้จินเยว่เอ่ยว่า “ไม่ต้องกังวลหรอก เรื่องแค่นี้เธอไม่ถือสาหรอก”
ถงฮว่ามองพวกเขาอย่างเย็นชา เพิ่งผ่านช่วงเก็บเกี่ยวข้าวสาลีมา เธอเดิมทีอยากพักหายใจสักหน่อย ไม่ได้คิดจะจัดการพวกเขา
กลัวว่าถ้าพลาดขึ้นมาจะเล่นจนคนตายจริง ๆ แต่พวกเขากลับจงใจมาหาเรื่องถึงตรงหน้า แล้วเธอจะทำอะไรได้ล่ะ?
แน่นอนว่าต้องสนองความอยากหาเรื่องของพวกเขาให้สมใจ!
กู้จินเยว่ไม่คิดว่าถงฮว่าจะเดินจากไปโดยไม่พูดสักคำ “ถงฮว่า! เธอไปคอมมูนกับฉันหน่อย!”
เสียงของเขาเข้าหูถงฮว่าไม่ต่างจากเสียงหมาเห่า
“ถงฮว่า! ฉันกำลังพูดกับเธออยู่นะ! ฉันให้แม่ส่งของใช้สำหรับหน้าหนาวมาให้สองชุด ฉันแบ่งให้เธอชุดหนึ่ง” กู้จินเยว่เดินเข้ามาคว้ากระสอบในมือเธอไว้