ข่งหลินหลางจ้องเธอด้วยแววตาจริงจัง “คุณไม่รังเกียจเสวี่ยเอ๋อร์จริง ๆ เหรอ?”
หวังฟางตอบอย่างหนักแน่น “ฉันไม่เพียงไม่รังเกียจเสวี่ยเอ๋อร์ แต่ยังชอบเธอมากด้วย
บนโลกนี้มีผู้หญิงดี ๆ อย่างเสวี่ยเอ๋อร์ไม่มากหรอก คุณควรรู้จักเห็นคุณค่าในสิ่งที่มีนะ”
ข่งหลินหลางสูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเผยรอยยิ้มบาง ๆ “ครั้งก่อนเสวี่ยเอ๋อร์โทรหาฉัน เธอกระซิบบอกว่าอาจจะหย่ากับกู้จินเยว่
ถ้าคุณพูดจริง ไม่รังเกียจที่เสวี่ยเอ๋อร์มีลูกไม่ได้ และไม่รังเกียจที่เธอแต่งงานครั้งที่สอง ก็ให้เสวี่ยเอ๋อร์มาเป็นลูกสะใภ้ของคุณเถอะ”
หวังฟางแทบกระอักเลือด “พวกเขาสนิทกันเหมือนพี่น้อง จะมาแต่งงานกันได้ยังไง?”
ข่งหลินหลางมองเธอตรง ๆ “ถึงจะสนิทกันเหมือนพี่น้อง แต่ก็ไม่ได้เป็นพี่น้องกันจริง ๆ ถ้าพวกเขาเต็มใจ คุณจะขัดขวางหรือเปล่า?”
ในใจหวังฟางไม่เต็มใจแม้แต่น้อย แววตาลึก ๆ เต็มไปด้วยการต่อต้านและรังเกียจ
ทันใดนั้น หวังฟางก็เกิดความคิดบางอย่างขึ้นมา
ข่งมี่เสวี่ยเป็นลูกสาวของข่งหลินหลาง และในสายตาคนอื่น เธอก็เป็นลูกสาวของถงต้าหลายด้วย
ทำไมข่งหลินหลางถึงอยากให้ข่งมี่เสวี่ยแต่งงานกับลูกชายของเธอ?
หวังฟางมีแววสงสัยวูบไหวในดวงตา เธอหยั่งเชิงถามว่า “เมื่อก่อนคุณไม่เคยพูดเรื่องพวกนี้เลย แล้วทำไมจู่ ๆ ถึงคิดจะพูดขึ้นมาล่ะ?”
ข่งหลินหลางพูดตรง ๆ “เมื่อก่อนคุณเข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ระหว่างฉันกับถงต้าหลายไม่ใช่เหรอ? คุณยังสงสัยว่าเสวี่ยเอ๋อร์เป็นลูกสาวของถงต้าหลายอยู่หรือเปล่า?”