วันต่อมา ข่งหลินหลางที่สงบสติอารมณ์ได้อย่างสิ้นเชิงแล้วก็มาหาหวังฟางที่บ้านตระกูลถง
บนใบหน้าของหวังฟางมีแต่รอยแผล เธอไม่อยากเจอข่งหลินหลางเลย
แต่แม่กวนกลับลากเธอออกมาจากห้อง «ไม่ใช่สาวน้อยแล้วสักหน่อย จะหลบอยู่แต่ในห้องทำไม!»
หวังฟางกัดฟันมองข่งหลินหลาง «มาทำไม? ช่วงนี้ที่บ้านยุ่ง ไม่มีเวลาต้อนรับเธอหรอก»
ข่งหลินหลางมองเธอด้วยแววตาหนักอึ้ง «ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอ»
«มีเรื่องก็ไว้คราวหน้าค่อยพูด»
«ฉันจะคุยตอนนี้»
«เธอจะมีเรื่องอะไรกับฉัน?»
«เรื่องเสวี่ยเอ๋อร์»
หวังฟางลังเล ก่อนจะพาข่งหลินหลางเข้าไปในห้องเก่าของถงฮว่า
ตอนนี้ถงต้าหลายกับหวังฟางพักอยู่ในห้องนี้
ส่วนห้องของพวกเขาถูกเจ้าคนแก่ไม่ยอมตายยึดไปแล้ว
พอข่งหลินหลางเอ่ยถึงเสวี่ยเอ๋อร์ หวังฟางก็ยอมอ่อนข้อให้ทันที
เธอจิกฝ่ามือแน่น แล้วเดินตามหวังฟางเข้าไปในห้องของถงฮว่า
หลังจากนั้นข่งหลินหลางก็ไม่เคยมาบ้านตระกูลถงอีก «นี่ไม่ใช่ห้องของถงฮว่าหรือ? ทำไมข้างในถึงไม่มีอะไรเลย»
หวังฟางตอบส่ง ๆ «ไปเป็นเยาวชนมีการศึกษาที่ชนบทแล้วก็ไม่กลับมา จะเสียเงินตกแต่งไปทำไม?»
ข่งหลินหลางว่า «เป็นเยาวชนมีการศึกษาก็กลับเข้าเมืองได้»
หวังฟางเงียบไป
หัวใจข่งหลินหลางหนักอึ้งขึ้นเล็กน้อย นี่พวกเขาไม่คิดจะให้ถงฮว่ากลับจากชนบทแล้วหรือ?
หรือคิดว่าพอถงฮว่าถูกยกให้คนอื่น ก็ไม่ใช่คนในบ้านอีกต่อไป?
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลข้อไหน ข่งหลินหลางก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่าหวังฟางละเลยถงฮว่า