ถงต้าหลายร้อนใจอยู่บ้าง รีบเอ่ยทักทายแล้วมุ่งหน้ากลับบ้านทันที
ตามปกติแล้ว ถ้าข่งหลินหลางไปที่บ้าน หวังฟางคงไม่โทรศัพท์หาเขาเป็นพิเศษ แถมยังเรียกให้กลับบ้านด้วย
ต้องเป็นเพราะข่งหลินหลางเกิดเรื่องขึ้นแน่ ๆ ถึงได้มีธุระอยากคุยกับเขา
ถงต้าหลายร้อนใจจนแทบเป็นไฟ เขาไปขอรถที่โรงงาน ตั้งใจจะนั่งรถยนต์กลับบ้าน เพราะจะได้เร็วกว่า
ใครจะคิดว่ารถทั้งสองคันของโรงงาน คันหนึ่งผู้อำนวยการกู้เอาไปใช้ ส่วนอีกคันประธานสหภาพแรงงานก็เอาไปใช้แล้ว
ถงต้าหลายจึงทำได้แค่ปั่นจักรยานสุดแรงกลับบ้าน
พอมาถึงหน้าบ้าน ถงต้าหลายก็หอบจนแทบยืนไม่ไหว
หลังเช็ดเหงื่อและหายใจจนเป็นปกติแล้ว เขาถึงค่อยเข้าไปในบ้าน
แม่กวนชี้ไปที่ห้อง «พวกเธอเข้าไปในห้องตั้งนานแล้ว จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่ออกมา»
ถงต้าหลายเดินเข้าห้องไปพร้อมกับความสงสัยเต็มอก
ประตูถูกผลักเปิด หวังฟางกับข่งหลินหลางหันมามองถงต้าหลายพร้อมกัน
«กลับมาเร็วดีนี่» หวังฟางพูดประชด
ถงต้าหลายขมวดคิ้ว «ผมไม่ได้กลับมาด้วยรถของโรงงานสักหน่อย»
แม้มีโอกาสสูงมากว่าถงต้าหลายรีบกลับมาเพราะข่งหลินหลางจริง ๆ
แต่พอหวังฟางได้ยินเขาพูดแบบนั้น ในใจก็สบายขึ้นไม่น้อย
ถ้าถงต้าหลายนั่งรถของโรงงานกลับมา ก็เท่ากับว่าเขารีบร้อนกลับมาเพราะข่งหลินหลางไม่ใช่หรือ?
«เกิดอะไรขึ้น? มีเรื่องอะไรกัน?» ตอนถงต้าหลายพูด สายตาของเขาก็เหลือบไปหยุดบนใบหน้าข่งหลินหลางเป็นระยะ