ก่อนถงฮว่าจะไปที่ทำการไปรษณีย์ในตอนเช้า เธอแวะไปสหกรณ์ขายสินค้าเสียก่อนเป็นพิเศษ
ลูกอมชนิดอื่นในสหกรณ์ต้องใช้คูปองน้ำตาล แต่ลูกอมผลไม้เม็ดละหนึ่งเฟิน แถมไม่ต้องใช้คูปอง
ถงฮว่าควักเงินก้อนโตห้าเหมา ซื้อลูกอมผลไม้มา 50 เม็ด!
“บ้านฉันมีลูกชายสืบทอดมา 5 รุ่น! วันนี้ได้ลูกชายสมใจแล้ว ขอเลี้ยงลูกอมทุกคน!”
ถงฮว่าอมลูกอมผลไม้ไว้ใต้ลิ้น แล้วบีบเสียงให้ทุ้มขึ้น พูดจนฟังไม่ออกเลยว่าเป็นเสียงเดิมของเธอ
ตอนที่ถงฮว่าโปรยลูกอมผลไม้หลายสิบเม็ดลงบนถนน ผู้คนที่ได้ยินเสียงในบริเวณใกล้เคียงต่างก็วิ่งเข้าไปเก็บลูกอม!
บางคนยังร้องแสดงความยินดีอย่างมีน้ำใจว่า “ยินดีด้วยที่ได้ลูกชาย! ยินดีด้วย!”
ถงฮว่าถอยออกมาจากฝูงชน แล้วขยับเข้าไปใกล้ข่งมี่เสวี่ย
ข่งมี่เสวี่ยเองก็เขย่งเท้า ยืดคอมองความครึกครื้นตรงที่ผู้คนแย่งลูกอมกัน
“ก็แค่ลูกอมผลไม้ มีอะไรน่าภูมิใจกัน!” ข่งมี่เสวี่ยฟังเสียงถงฮว่าไม่ออก สีหน้ายังเผยความดูแคลนอยู่หลายส่วน
ตอนนี้ทั้งตระกูลกู้และตระกูลถงต่างส่งเงินส่งของมาให้แล้ว ชีวิตในชนบทของพวกเขาคงดีขึ้นแน่
ลูกอมผลไม้แค่นี้ เธอไม่มีทางไปแย่งหรอก!
ปากบอกว่าไม่สนใจ แต่สายตาของข่งมี่เสวี่ยยังถูกดึงดูดไป เธอมองคนเหล่านั้นแย่งลูกอมกันไม่กี่เม็ด ทั้งผลักทั้งเบียด บางคนถึงกับทะเลาะกัน
พวกยากจนข้นแค้น!
หลังจากคนที่แย่งลูกอมได้ทยอยแยกย้าย ข่งมี่เสวี่ยถึงค่อยเบนสายตากลับมา เวลาผ่านไปเพียงสองสามนาทีเท่านั้น
ชั่วพริบตา!
ข่งมี่เสวี่ยเบิกตากว้างด้วยความหวาดผวา ร่างแข็งทื่อราวกับท่อนไม้ ห่อสัมภาระของเธอล่ะ?