ปีแรก กู้จินเยว่ยังยึดมั่นในความคิดของตัวเอง
ไม่อยากพึ่งพาครอบครัว ไม่อยากพึ่งอาเล็ก
คนอื่นทำได้ เขาก็ทำได้
คนอื่นทำไม่ได้ เขาก็ยิ่งต้องทำได้
กู้จินเยว่มีแต่จะเก่งกว่าคนอื่น ไม่มีทางด้อยกว่าใคร
แม้ความจริงจะตบหน้าเขาฉาดใหญ่ เขาก็ยังฝืนยืนหยัด
แต่ตอนนี้เขาฝืนต่อไปไม่ไหวแล้ว
เส้นสายและภูมิหลังก็เป็นส่วนหนึ่งของความสามารถเหมือนกัน
แล้วทำไมเขาต้องโง่พึ่งตัวเองด้วยล่ะ?
สรุปก็คือ กู้จินเยว่เองก็อยากได้งานที่ฟาร์มโสม
ถึงขั้นคิดอยากให้อาเล็กช่วยจัดการให้ได้ไปทำงานที่คอมมูน
ทุกคนที่หมายตางานในฟาร์มโสมต่างเริ่มขยับตัว
คนที่หาคนก็ออกไปหาคน คนที่หาเส้นสายก็ไปหาเส้นสาย
ทั้งถงชุนซู่และข่งมี่เสวี่ยต่างเร่งให้กู้จินเยว่ไปคอมมูนเพื่อพบอาเล็ก
แต่คนที่เขาไปหาคือคอมมูน ส่วนกู้ซือตอนนี้ไม่ได้อยู่ที่นั่นเลย เขาอยู่ที่ฟาร์มโสม
ถงฮว่ากับเฉิงเสี่ยวอวี่ตามหัวหน้าทีมเฉิงมาที่ฟาร์มโสมตั้งนานแล้ว เพื่อเปิดหูเปิดตา
ท่ามกลางคนตัวสูงใหญ่จำนวนมาก ถงฮว่าก็ยังจำกู้ซือได้
ไม่ใช่เพราะกู้ซือโดดเด่นเป็นพิเศษ หรือเพราะเขาสวมเสื้อบุนวมที่เธอเย็บให้
แต่เป็นเพราะกู้ซือกำลังไอ
เธอได้ยินเสียง จึงระบุตำแหน่งของเขาได้อย่างรวดเร็ว