ข่งมี่เสวี่ยรอให้หวูเหลียงไปหาเรื่องถงฮว่า
ใครจะคิดว่าเรื่องเดือดร้อนกลับมาหาถึงที่ก่อน
หวูเหลียงมาที่จุดพักเยาวชนมีการศึกษา เจาะจงเรียกหาข่งมี่เสวี่ย
ชื่อเสียงของหวูเหลียงในกองผลิตไม่ค่อยดีนัก
เพราะเขาเป็นชายโสดวัยกลางคน เยาวชนหญิงในจุดพักเยาวชนมีการศึกษาจึงมักหลีกเลี่ยงเขาอยู่บ้าง
ไม่มีใครคิดเลยว่าหวูเหลียงคนนี้จะไปพัวพันกับข่งมี่เสวี่ยได้
ข่งมี่เสวี่ยทั้งแค้นทั้งโมโหจนแทบอยากฉีกหวูเหลียงเป็นชิ้น ๆ!
“ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขามาหาฉันทำไม ฉันออกไปถามให้รู้เรื่องก่อน” ข่งมี่เสวี่ยพูดปัด ๆ สองสามคำแล้วเดินออกไป
เมื่อออกมานอกจุดพักเยาวชนมีการศึกษา ข่งมี่เสวี่ยก็เห็นหวูเหลียงห่อตัว งอคอ ซุกมือไว้
“หวูเหลียง! มาหาฉันที่นี่ทำไม?” ข่งมี่เสวี่ยเดินเข้าไปหา ลดเสียงลง แต่กลับกดความโกรธในใจไว้ไม่อยู่
หวูเหลียงสูดน้ำมูก แล้วเช็ดกับเสื้อผ้าตัวเอง
ข่งมี่เสวี่ยเห็นแล้วคลื่นไส้ “สรุปว่ามาทำอะไร?”
หวูเหลียงตอบว่า “คุณไม่ได้บอกให้ผม...”
ข่งมี่เสวี่ยตกใจแทบแย่ รีบดึงเขาไปยังที่ห่างออกไป
ข่งมี่เสวี่ยกัดฟันพูด “สมองคุณมีปัญหาหรือไง? เรื่องแบบนี้พูดออกมาตรง ๆ ได้ที่ไหน?”
ตอนนั้นเอง ข่งมี่เสวี่ยก็เริ่มเสียใจแล้ว
เธอน่าจะสืบให้รู้เรื่องก่อน ค่อยไปหาคนมาทำงานให้