ข่งหลินหลางเบิกตากว้าง คล้ายไม่คิดว่าเธอจะพูดคำแบบนี้ออกมา
ในสายตาของเธอ ถงฮว่าเป็นคนมีน้ำใจต่อผู้อื่น เวลาเจอเรื่องอะไรก็มักถอยให้หนึ่งก้าวเพื่อเปิดทางให้กว้างขึ้น
แต่ถงฮว่าคนในตอนนี้แตกต่างจากคนที่เธอรู้จักอย่างสิ้นเชิง
ทว่าข่งหลินหลางไม่รู้ว่า ถงฮว่าในสายตาของเธอ ชาติที่แล้วเดินอยู่บนเส้นทางแห่งความตาย เป็นทางตันที่ไม่มีวันหวนกลับ
“ถ้าเธอไม่มาหาเรื่องเธอ...”
ข่งหลินหลางยังพูดไม่ทันจบ ถงฮว่าก็ขัดขึ้นว่า “แม่ไม่คิดเหรอว่าพูดแบบนี้ช้าเกินไปแล้ว?”
ข่งหลินหลางรู้ว่าถงฮว่าถูกทำให้เจ็บช้ำ คนผิดคือหวังฟาง และข่งมี่เสวี่ย...พวกเธอแย่งคู่หมั้นของถงฮว่าไปจริง ๆ
ถงฮว่ามองข่งหลินหลางอย่างลึกซึ้ง
ถ้าข่งหลินหลางทำไม่ได้ เธอคงผิดหวังมาก
แต่เธอก็จะไม่โทษข่งหลินหลาง
เพียงแต่เธอจะไม่ฝากความรู้สึกไว้กับข่งหลินหลางอีก
เธอจะรักใครสักคนมากแค่ไหน เงื่อนไขก็คืออีกฝ่ายต้องรักเธอมากเช่นกัน
ข่งหลินหลางเริ่มประหม่าเมื่อถูกสายตาลึกซึ้งคู่นั้นจับจ้อง
ไม่ว่าความรู้สึกที่เธอมีต่อข่งมี่เสวี่ยจะเป็นอย่างไร
ถงฮว่าก็เป็นลูกสาวแท้ ๆ ของเธอ
หวังฟางไม่เพียงจงใจสับเปลี่ยนลูกสาวของพวกเธอ แต่ยังทำร้ายลูกสาวของเธอด้วย
ไม่ใช่ว่าข่งหลินหลางไม่เกลียด ความเกลียดชังนี้ยังทำให้ความผูกพันระหว่างแม่ลูกที่มีต่อข่งมี่เสวี่ยจืดจางลงไปบ้าง