ถงชุนจิ่งโมโหไม่น้อย เสียงดังขึ้นหลายระดับ «สหายปัญญาชนสวี่! พูดแบบนี้ได้ยังไง?»
นี่เป็นครั้งแรกที่ถงชุนจิ่งพูดเสียงดังกับสวี่ม่านขนาดนี้ แถมยังทำเพื่อผู้หญิงคนอื่น ความอิจฉาพลุ่งพล่านขึ้นมาในใจสวี่ม่าน «ฉันพูดผิดตรงไหน? ขอโทษ! ขอโทษ! พี่ถงก็รู้จักนิสัยฉันดี ปกติฉันเป็นคนพูดตรง คิดอะไรก็พูดอย่างนั้น ไม่ทันคิดให้รอบคอบ»
เป็นผู้หญิงเหมือนกัน ใครจะใช้มุกนี้ไม่เป็นล่ะ!
ถงชุนจิ่งพูดไม่ออก «คนที่เธอควรขอโทษไม่ใช่ฉัน แต่เป็นสหายมี่เสวี่ย!»
สวี่ม่านมองข่งมี่เสวี่ยที่น้ำตาคลอด้วยสีหน้าแสยะยิ้ม ร้องไห้ได้งดงามราวดอกสาลี่ต้องหยาดฝน ช่างน่าสงสารน่าเอ็นดูจริง ๆ มิน่าถึงได้แย่งคู่หมั้นของถงฮว่าไปได้ แถมยังทำให้พี่ชายแท้ ๆ กับน้องชายแท้ ๆ ของถงฮว่าหลงหัวปักหัวปำได้อีก
«สหายมี่เสวี่ย ฉันขอโทษจริง ๆ ถ้าฉันพูดอะไรที่ทำให้คุณลำบากใจหรือเสียหน้า ฉันไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ อีกอย่าง เรื่องนี้ทุกคนก็รู้กันหมดแล้ว»
ข่งมี่เสวี่ยใส่ใจภาพลักษณ์ของตัวเองยามอยู่ข้างนอกมาโดยตลอด แต่ตอนนี้ ชื่อเสียงของเธอกลับถูกถงฮว่าทำลายไปหมดแล้ว โดยที่เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ
«ไม่ใช่อย่างนั้น... ฉันกับถงฮว่าสนิทกันเหมือนพี่น้อง คู่หมั้นของเธอก็เป็นว่าที่พี่เขยของฉัน ฉันจะไปมีอะไรกับเขาได้ยังไง...»
สวี่ม่านขัดคำอธิบายของข่งมี่เสวี่ย «สหายมี่เสวี่ย เรื่องนี้คุณไม่ควรมาพูดกับฉัน ถ้าเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิดจริง ๆ แล้วทำไมถงฮว่าถึงคิดสั้น ทั้งที่ยังสาวและมีอนาคต ถึงได้วิ่งลงชนบทมาเป็นปัญญาชนล่ะ คุณว่าใช่ไหม?»